Wszyscy ludzie Szacha (2): partia Tudeh w przełomowym momencie historii Iranu

All The Shah’s Men (2): Tudeh Party during critical time in Iran’s history

http://www.iranian.com/main/2010/aug/all-shahs-men-2

Autor: Sohrab Ferdows, 12 VIII 2010 r.; przekład: Ussus

Nim dotkniemy sedna problemów tyczących się czasów po drugiej wojnie światowej a przed wybuchem islamskiej rewolucji w Iranie w 1979 r., musimy zerknąć na jeden z najbardziej niezwykłych, wspaniałych dokumentów, który rzuca światło na wiele wielce zagadkowych wydarzeń z historii naszego narodu w czasach najnowszych. Dokument ten nazywa się „Masoneria w Iranie” autorstwa Esmaila Raeen’a; autorowi odebrano życie – ponad dwadzieścia lat temu – tak jak to przewidywał, gdy rozpoczynał swoją pracę. Raeen przeprowadził dogłębne badania i zebrał wiele oryginalnych dokumentów odnoszących się do masońskiego zaangażowania w sprawy naszego kraju. Wielokrotnie podczas prowadzenia badań był zastraszany. Został raz nawet  uwięziony wskutek fałszywych oskarżeń ze strony wolnomularstwa, które zinfiltrowało każdą organizację w kraju; jednak po pewnym czasie inni masoni uwolnili go z więzienia! Twierdził, że wyszło mu to na dobre, bo dzięki temu zebrał wiele informacji i dokumentów potwierdzających jego podejrzenia wobec złych intencji oraz działań masonerii wobec naszego narodu. Raeen spotkał się z wieloma irańskimi masonami; niektórzy z nich otwarcie przyznawali się do przynależności do masonerii i byli z tego dumni! Według Raeen’a, wśród irańskich masonów znajdują się ludzie uczciwi, solidni, będący patriotami. Są jednak także wśród nich ludzie źli, chciwi, myślący tylko o władzy i pieniądzach oraz o służbie swoim obcym mistrzom. Uważa, że wielu Irańczyków wstąpiło do masonerii z prawdopodobnie dobrych i szczerych intencji. Zostali jednak zwiedzeni hasłami wolności, braterstwa, równości do tego bractwa, jednak następnie poczuli się zawiedzeni, schwytani w pułapkę przez zdrajców i obcych. Dr Mohammad Mosadegh jest tego przykładem. Dołączył do Adamiyat Society, które rzekomo promowało demokrację zanim doszło do Konstytucyjnej Rewolucji [1905-1907 r. – Ussus], lecz później zaczął pracować z „majma,e ensaniyat” (humanitarnym stowarzyszeniem) kierowanym przez rodzinę Mostofi -Ashitiyani. Dokument został później wydany przez Fereyduna Adamiyat’a (syna Husseina-Qoli, założyciela Adamiyat Society); ukazuje jak dr Mossadegh składa przysięgę lojalności wobec Adamiyat Society, która według pewnych interpretacji była Konstytucyjną Rewolucją oraz na godność ludzkiego istnienia. Nie jasne jest dlaczego Adamiyat Society podejmowało takie kroki wobec swoich członków jak podpisywanie cyrografów oraz na czym polegała ich tajna działalność. Niektórzy sądzą, że przysięga lojalności nawiązuje do masońskich rytów, które Adamiyat Society kultywowało.

Według Raeen’a irańskie loże masońskie miały powiązania z innymi lożami z wielu krajów świata, włączając loże z Anglii, Francji, Niemiec, USA, Szwajcarii itd. Loże mające powiązania z masonami z Anglii i USA były popularniejsze i posiadały większe wpływy niż pozostałe. Wielu irańskich polityków, wszystkich szczebli, było członkami różnych lóż wolnomularskich. Raeen wspomina, że po drugiej wojnie światowej i po inwazji na Iran, tylko kilku irańskich premierów NIE BYŁO masonami tj.: Ali Razmara, Asadollah Alam, Ali Amini, Abdolhossin Hajhir i Fazlollah Zahedi. W swojej książce podaje także informację, że z wyjątkiem Reza Khana który kontrolował armię i prowadził politykę patriotyczno-nacjonalistyczną, wszyscy pozostali premierzy Iranu, niebędący masonami w ciągu ostatnich 150 lat, zostali albo zabici albo odsunięci od wpływów politycznych.

Raeen napisał w kilku szczegółach o początkach masonerii w Iranie. Wspomniał sir Gora Quseley’a  jako pierwszego masona, który zyskał wpływy na dworze Qajara Szacha oraz wielu innych irańskich arystokratów o wysokiej pozycji w masońskim bractwie, włączając ówczesnego premiera. Quseley, który cieszył się wysoką pozycją wśród brytyjskiej masonerii, uważał, że Irańczycy są „dzikimi barbarzyńcami”. Sugerował on brytyjskiemu ministrowi spraw zagranicznych, że utrzymywanie ich na tym poziomie, ułatwi Brytyjczykom ochronę ich interesów w Indiach – poprzez kreowanie chaosu i osłabianie irańskiego rządu. Pośrednio doprowadził do klęski Abbasa Mirzy Qajara w bitwie z Rosjanami, poprzez przekazywanie planów wojennych oraz dyslokacji wojsk. Działania te nawiązywały do jego planów osłabiania irańskiego rządu. Po wojnie, w imieniu króla Qajara negocjował traktaty pokojowe; doprowadził do utraty przez Iran jego północnych ziem. Tego wszystkiego dokonał dzięki pomocy masonów z otoczenia irańskiego dworu Qajar  Szacha, wśród których Abolhassan Ilchi odgrywał znaczną rolę.

Quseley został później odznaczony jednym z najwyższych odznaczeń rosyjskich przez cara (prawdopodobnie także masona) [etam! – Ussus]. Od tego momentu, masoneria zawsze odgrywała niszczycielską rolę wobec naszego narodu. Masoni byli pogardzani przez nielicznych Irańczyków, którzy dostrzegali ich złe postępki, jednak większa część irańskiej elity, z różnych powodów, kontynuowała współpracę z nimi przeciwko żywotnym interesom własnego narodu. Działalność masonerii stała się nieco bardziej jawna za rządów Rezy Szacha , lecz nawet wtedy  większość irańskich polityków, ludzi zaangażowanych w sprawy państwowe, było sekretnie powiązanych z tym bractwem. Foroughi i Taghizadeh to dwa znane przykłady. Inni to Jafar Sharif-Emami,  Mahmoud Djam, Mohammad-Taghi Eskandani, Zaryab Kho’ee (Abbas), Yarshater (Ehsan),  Zarinkub (Abdulhossein), Safa (Zabihollah), Entezam (Abdullah and Asdollah) oraz wielu innych mających wpływy na politykę, ekonomię, kulturę.

Tolou-ee, w książce pt.: „Pedar va Pesar” (Ojciec i Syn), wskazał, że Foroughi, być może dzięki Brytyjczykom, przyłożył dłoń do upadku Rezy Szacha. Ponoć to nie osobiste pretensje Foroughi’ego przeciwko sponiewieraniu przez Reze Szacha były powodem; narzekał także u brytyjskiego ambasadora o zagrożeniu jakie sprawia rząd Rezy Szacha w czasie gdy wojska okupacyjne stacjonowały w Iranie. Kilka podpowiedzi znajduje się w pismach Readera Bullarda (brytyjskiego ambasadora) i Winstona Churchilla. Wskazują one, że decyzja o zmuszenia Rezy Szacha do abdykacji nie została podjęta przed inwazją na Iran. Reader Bullard w swoich wspomnieniach o inwazji i zmuszeniu Rezy Szacha do oddania władzy, mówi, że większość Irańczyków przychylała się do jego usunięcia, jednak nie mieliśmy takich intencji dopóki transporty dóbr i wojskowego zaopatrzenia szły do Rosji bez żadnych problemów. Nie wspomniał skąd uzyskał te informacje oraz kim byli ci Irańczycy. Wydaje się, że pozyskał je od ludzi będących w jego pobliży oraz w otoczeniu Faroughi’ego, a którzy zachowali pewne pretensje (poprzednie zagrożenie) wobec Rezy Szacha. Twierdzi, że my (najeźdźcy) nie chcieliśmy ingerować w wewnętrzne stosunki irańskie, ale Irańczycy nie byli zadowoleni, bo uważali, że Reza Szach został zainstalowany i był wspierany przez Brytyjczyków więc chcieli się go pozbyć. Kwestia ta stała się fundamentem wszystkich kłamstw i oskarżeń, wobec Rezy Szacha, rozsiewanych przez BBC w programie w języku farsi, który zaczął być emitowany w takich właśnie calach od samego początku okupacji Iranu.

Raporty BBC przygotowywane i wysyłane były do Londynu z brytyjskiej ambasady w Teheranie przez członka personelu, kobietę o nazwisku Lambton. Celem tych raportów było przedstawianie ostatnich zdarzeń w kraju i prowokowanie na ich podstawie społeczeństwa przeciwko rządom Rezy Szacha. Winston Churchill napisał w swoich pamiętnikach, dlaczego dla Brytyjczyków konieczne było użycie Iranu do pomocy Związkowi Sowieckiemu, jednocześnie zabezpieczając irańską ropę od niemieckich macek. Brytyjczycy przedyskutowali ten problem z sowietami na około trzy miesiące przed inwazją; sowieci zgodzili się, jednak pod warunkiem, że operacja będzie wspólna. Nie wspomina się o Rezy Szachu w tym czasie. Wydaje się więc że decyzje co do jego osoby zapadły, gdy żołnierze Brytyjscy i sowieccy byli już w Iranie. Wszelkie dowody pochodzące z brytyjskich dokumentów wskazują, że obecność kilkuset obywateli niemieckich w Iranie była jedynie wymówką, nie miała wpływu na to co zrobi irański rząd. Inwazja była nieunikniona. Reza Szach po inwazji napisał o tym list do amerykańskiego prezydenta, w którym prosił o pomoc w obronie integralności terytorialnej Iranu. Według wspomnień Assadollaha Entezam’a – amerykański ambasador podzielał punkt widzenia Szacha odnośnie inwazji wojsk brytyjsko-sowieckich, wyrażony na prywatnym spotkaniu, na którym Reza Szach werbalnie wyraził zrozumienie w odpowiedzi na list prezydenta Roosevelta i na jego wsparcie integralności terytorialnej Iranu.

Po tym krótkim przeglądzie kilku przykładów, które wpłynęły na późniejsze wydarzenia w Iranie, przechodzimy do ery Mohammada Rezy Szacha Pahlavi’ego w Iranie. Mohammad Reza Szach rozpoczął swoje rządy na bardzo wyboistej drodze w wieku 22 lat, po tym jak jego ojciec Reza Szach został zmuszony do rezygnacji przez brytyjskie wojska okupacyjne. Większa część świata była w stanie wojny, a Iran był pod okupacją starych wrogów bez możliwości przeciwstawienia się ich szalonym żądaniom i zachowaniom wobec ludności kraju i jego zasobów. Irański rząd nie posiadał realnej władzy by zaradzić problemom stworzonym przez okupantów. Irańscy politycy ogólnie byli podejrzewani o powiązania z Brytyjczykami i sowietami, a Amerykanie weszli w ten bałagan, by jeszcze bardziej pogmatwać sprawy. Sowieci próbowali wpływać na stosunki irańskie poprzez partię Tudeh; Brytyjczycy próbowali tego samego bardziej obskurnymi metodami z pomocą anglofilskich polityków, którzy mieli z nimi już długie relacje. Amerykanie, naród założony przez masonów, widzieli dla siebie lepsze możliwości w przyszłym Iranie, jak już to Hoover dostrzegł.

Jednym z najważniejszych problemów w czasie okupacji z którym musiał uporać się rząd irański, było nawiązanie kontaktu z jakimkolwiek najeźdźcą w celu osiągnięcia jakiejkolwiek poprawy sytuacji narodu. Ta kwestia powodowała mnóstwo problemów jak to zobaczymy w przypadku dyskusji z Amerykanami o północnych polach ropy. Kolejnym problemem tamtych czasów były działania sowietów, którzy korzystając z sytuacji, zaczęli podkręcać secesje zachodnich i północnych terytoriów Iranu poprzez instalowanie i wspieranie lokalnych marionetkowych rządów. Działania te prowadzono z pomocą partii Tudeh oraz jej bojówek, które były potajemnie tworzone wewnątrz irańskiej armii. Wojskowe organizacje tej partii, na przekór wszelkim normom obowiązującym w każdej innej armii (armia musi być wolna od jakichkolwiek nacisków partyjno politycznych), były tworzone przez zwolenników Tudeh wśród wyższych oficerów irańskiej armii; stały się realnym zagrożeniem dla integralności i stabilności całego narodu. Według pewnych historii, inna grupa oficerów w armii, zorganizowała się jako nacjonalistyczna organizacja wojskowa w tym samym czasie i miała powiązania z Frontem Narodowym. Brak wystarczającej kontroli ze strony irańskiego rządu nad armią oraz błędne koncepcje liderów kraju wobec demokracji, zaowocowały chaosem w armii oraz mnóstwem pracy, którą trzeba było wykonać w czasach rządów Rezy Szacha.

Wszystkie działania podejmowane za czasów rządów Rezy Szacha poddawane były badaniom i w wielu przypadkach potępiane przez nową i starą opozycję. Od budowania torów kolejowych i dróg w celach wojskowych, do wspierania edukacji i wysyłania irańskich studentów do Europy. Także wszystko inne było potępiane przez opozycję, która uważała, że wszystko to jest robione ze szkodą irańskiego narodu. Suma działań opozycji ocierała się o granice zdrowego rozsądku i zachęcała obce potęgi do jawnego mieszania się w interesy Irańczyków. Zachowanie irańskich elit w tym chaosie motywowała polityka sugerowana przez Gora Quseley’a około 150 lat wcześniej. Wulgarność i menelstwo były porządkiem dziennym, tak jak w dzisiejszym Iranie od 1979 r.

Zaraz po zakończeniu drugiej wojnie światowej, irański rząd stanął przed jednym z najbardziej poważnych problemów i zagrożeń tj. zachowaniem integralności kraju wobec obecności wojsk okupacyjnych sowietów, którzy odmówili wyjścia i domagali się koncesji na wydobycie ropy na północnych terytoriach Iranu. Partia Tudeh w 100 % popierała te żądania. Wysłali nawet grupę oficerów, ze swoich organizacji wojskowych, do pomocy w organizowaniu armii tzw. demokratycznej republiki Azerbejdżanu, która została deklarowana, z pomocą sowietów, przez Jafara Pishevary’ego. Dokonano tego w celu wywarcia presji na irański rząd, a nawet przejęcia Azerbejdżanu jeśli okazałoby się to możliwe. Premierem Iranu był w tym czasie Qavam o‑Salteneh. Qavam znany był jako wytrawny polityk z epoki Qajara. Był autorem listu podpisanego przez Mozzafara o‑Din Szacha w celu uznania Konstytucyjnej Rewolucji w Iranie. List ten został zaprezentowany Szachowi przez jego starszego brata Vosougholdoleha, który był premierem Mozzafara o‑Din Szacha. Vosougholdoleh jest dobrze znany z irańskiej historii z jego haniebnego porozumienia z Brytyjczykami w 1919 r. po tym jak go przekupili. Ahmad Qavam, w przeciwieństwie do swojego brata, był zdecydowanym, patriotycznym politykiem posiadającym wysokie umiejętności polityczno-negocjacyjne. Około 25 lat wcześniej, został aresztowany i uwięziony przez Seyeda Zia, który później został odsunięty od władzy i wygnany przez Reze Khana; Qavam przeniósł się z więzienia do gabinetu byłego premiera. Tak więc Qavam ol‑Saltaneh zdawał się być świetną postacią na czele irańskiego rządu na czas kryzysu azerbejdżańskiego.

Jednym z najciekawszych punktów raportu dr Mohammada Mossadegh’a o tych dniach było przejście ustawy w irańskim parlamencie, którą przypisuje się właśnie jemu, a która zabraniała rządowi Iranu podpisywania jakichkolwiek porozumień z najeźdźcami dopóki ich wojska stacjonują w Iranie. Ustawa stała się dobrym narzędziem w ręku Qavama – mógł odmówić przyznania sowietom koncesji na wydobycie ropy na północnych ziemiach Iranu. Obiecał im (po spotkaniu ze Stalinem), że gdy ich wojska opuszczą Azerbejdżan, nowemu parlamentowi irańskiemu zostaną przedstawione koncesje na wydobycie, które według nowego prawa mogą zostać przyznane dopiero po ewakuacji obcych wojsk. Sowieci nie mieli wyboru, pozostanie oznaczałoby także nowy międzynarodowy kryzys więc odeszli. Umożliwiło to irańskiej armii, pod dowództwem generała Ali Razmara, wejście do Azerbejdżanu i zlikwidowanie tamtejszych marionetkowych rządów. Jafar Pishevari oraz kilku jego przyjaciół wraz z armią opuścił Azerbejdżan i udał się do sowdepii przez północne granice. Jako część tej samej operacji, generał Fazlollah Zahedi przesunął swoje jednostki na zachód w celu rozpędzenia Kurdyjskiej Demokratycznej Sekty i wyrzucenia ich poza granice Iranu na zachód. Według pewnych danych, równolegle inni przekonywali sowietów do opuszczenia Iranu – księżniczka Ashraf Pahlavi (bliźniaczka Mohammada Rezy Szacha Pahlavi’ego) spotkała się ze Stalinem, przedstawiciele USA także z nimi negocjowali (jak to prezydent Roosevelt obiecał Rezy Szachowi).

Partia Tudeh, która zwiększała swoje wpływy w kraju dzięki rozprzestrzeniającej się demokratycznej atmosferze, znalazła dobre oparcie wśród klasy robotniczej, szczególnie wśród irańskich pracowników pól naftowych w południowej prowincji Iranu Khuzehstanie. Ropa ponownie stała się gorącym tematem politycznym w Iranie. Amerykanie posiadający dalekosiężne plany dotyczące wejścia w biznes naftowy Iranu, a którzy tymczasem ponieśli porażkę wskutek działalności Tudeh i sowietów za czasów premiera Saed’a, nie zamierzali odpuścić i pozwolić innym dobrać się do bogactw Iranu. Duża część irańskich elit żywiła pozytywne uczucia w stosunku do Amerykanów, ze względu na ich historyczne konflikty z Brytyjczykami w sprawie niepodległości; uważali, ze Amerykanie będą wspierać Irańczyków, którzy podzielają z nimi pewne poglądy wobec wtrącania się Brytyjczyków w nieswoje sprawy. W rzeczywistości Amerykanie uchodzili w oczach wielu Irańczyków (prawdopodobnie jest tak i dzisiaj) za tych, którzy pomagają innym narodom w pozbywaniu się starych, złych potęg kolonialnych. Cóż… prawda, czy fałsz, prawda jest taka, że Stany Zjednoczone Ameryki zostały założone przez kilku wielce wpływowych masonów, którzy zrobili to w celu realizacji własnych globalnych planów. Było to te same towarzystwo, które wywierało wpływ na Iran w ciągu ostatnich kilku wieków więc oczekiwanie od nich innego podejścia niż od ich europejskich braci jak Gore Quseley nie było rozsądne.

Rola i wpływy partii Tudeh jaką posiadała w krytycznym momencie historii Iranu oraz jej powiązań z obiema potęgami kolonialnymi (Rosjanami i Brytyjczykami) wraz z jej wpływem na obalenie dynastii Qajar jest znacząca i wymaga wiele uwagi i studiów, aby zrozumieć efekty jej działań także w dzisiejszych stosunkach w Iranie. Tudeh, dzięki popularnym sloganom, zyskała poparcie wśród niektórych nowo przybyłych intelektualistów a także wśród robotników. Znajdowali posłuch wśród większej części społeczeństwa, która nie miała żadnych wpływów na rządy, słuchali ich opuszczeni. Liderzy partii pochodzili zazwyczaj z arystokratycznych rodzin, bądź też mieli powiązania z wysoko postawionymi duchownymi mającymi na pieńku z systemem założonym przez Reze Szacha. Nouredin Kianouri, który został liderem partii w 1979 r., był wnukiem Szejka Fazlollaha Nouri’ego, jednego z najsłynniejszych duchownych swoich czasów, mającym powiązania z Brytyjczykami. Szejk Fazlollah będący przeciwny Konstytucyjnej Rewolucji, przychylny wobec panującego systemu religijnego (Velayat Faghih), stał się założycielem Islamskiej Republiki w Iranie; później sądzony i stracony jako zdrajca narodu. Nouredin ożenił się z Maryam Firuz, siostrą Firuza Mirzy Nosrata ol‑Doleh’a; rodzina ol‑Doleha oskarżyła Reze Szacha o spowodowanie  jego śmierci w czasie aresztu domowego. Według pewnych pogłosek, po abdykacji Rezy Szacha, wyciągnięto przed sąd, w związku z tą kwestią, sprawę dr Ahmandi’ego z powództwa syna Nosratola Dowleh’a, Mozzafara Firuz’a. Sprawa skończyła się wyrokiem dla dr Ahmandi’ego.

Maryam Firuz, w swoich pamiętnikach, wymienia dwa powody jakie skłoniły ją do wstąpienia do partii Tudeh: „cierpienia mojego ojca pod rządami Pahlavi’ego, na które patrzyłam własnymi oczyma oraz gwałcenie praw kobiet”, dodaje: „Nigdy nie zapomnę, gdy ojciec zapytał, czy znajdzie się ktoś, kto sprzeciwi się Szachowi i wywrze na nim zemstę?”. Mówi, że wtedy wszyscy popierali Szacha, a jedyna grupa, która mu się sprzeciwiała to ludzie z Tudeh więc dołączyła do nich. Maryam Firuz przyznaje, że nigdy nie wgłębiała się w komunistyczne teorie, nawet gdy została ważnym członkiem centralnego komitetu partii; uważała, że taka wiedza nie jest potrzebna, by wstąpić do partii komunistycznej. Według niej, jeśli ktoś kochał kraj, naród to powinien wstąpić do Tudeh. O swoim pierwszym kontakcie z dr Kianourim, opowiada, że jej ojciec i rodzina byli w bliskich stosunkach z Szejkiem Fazlollah’em Nouri’m i jego rodziną, kochali go i poważali więc wszyscy się znali. Wczytując się w te wiersze, można zrozumieć jak zagrożenie dynastii Qajar oddziaływało na stosunki w naszym narodzie od 200 lat, nawet po odsunięciu jej od władzy.

Wracając do historii partii Tudeh, nie możemy poznać tej irańskiej politycznej grupy bez poprzedniego przyjrzenia się Irajowi Eskandari’emu. Dr Eskandari był jednym z nowo wykształconych studentów, którzy wrócili z Europy; został aresztowany wraz z dr Taghim Arani’m. Arani, wraz z kilkoma innymi (w sumie 53 osoby wspomniane w poprzedniej części), był jednym z założycieli ruchu komunistycznego w Iranie. Według dr Fereyduna Keshavarz’a (kolejny członek Tudehu z tej samej 53 osobowej grupy), Eskandri był, zaraz po dr Arani’m, najbardziej zorientowanym w tej grupie. Po usunięciu Rezy Szacha, Eskandri i reszta zostali uwolnieni. Krótko po tym, podstawą partii został Iraj Eskandari, wraz z pomocą wuja Soleymana Mirzy Eskandari’ego został ważną postacią w kierownictwie. Następnie wspiął się na pozycję przywódcy partii i pozostawał nim aż do 1979 r., kiedy został usunięty i zastąpiony przez dr Kianouri’ego. Jego rodzina była powiązana z królewską rodziną Qajar (był kuzynem Maryam Firuz); zyskał przeto przydomek „czerwonego księcia” wśród niektórych komunistycznych znajomych. Jego wuj, Soleyman Mirza, był członkiem Adamiyat Society (nazwa to tylko przykrywka – w rzeczywistości była to masońska loża) założonego przez Mirzę Husseina-Qoli Adamiyat. Iraj Eskandari, w swoich wspomnieniach, pisał ze szczegółami o wszystkim co miało jakieś powiązania z Tudehem, po tym jak odszedł z partii i uzyskał azyl we Francji. Pamiętniki Eskandri’ego to świetny dokument pozwalający poznać Tudeh. Umożliwiają wgląd w historię partii z punktu widzenia jej ważnego członka i lidera zaangażowanego w sprawę od samego początku. Należy wspomnieć, że Eksandri, który przez wielu swoich kolegów i znajomych został zapamiętany jako uczciwy człowiek, nie napisałby nigdy nic o stosunkach wewnątrz Tudehu dla przyszłych pokoleń (jak sam to zaznaczył), gdyby nowe kierownictwo partii nie próbowałoby utytłać jego imienia za pomocą rozprzestrzenianych kłamstw w islamskich reżimowych mediach.

Dr Eskandri pisał o sekciarskiej polityce wewnątrzpartyjnej; promowano pewne osoby a nawet pewne rodziny, które zaprowadzały do partii własne plany i interesy. Pisze o tym jak problemy i podziały w kierownictwie partii uniemożliwiły jej podjęcie odpowiedniej reakcji na wydarzenia 1953 r. (historyczna misja partii), a szeregowi członkowie podążali za kierownictwem w owczym pędzie. Twierdzi, że ślepe oddanie liderom zaowocowało dyktatorskimi zachowaniami pewnych elementów w kierownictwie, co ostatecznie doprowadziło do przejęcia pełnej kontroli nad partią przez KGB. Twierdzi, że poprzez złe założenia, opinie, niewykwalifikowani ludzie przejęli kierownictwo, a ci z kolei zmienili się w narzędzie do identyfikowania i prześladowania zwolenników wolności przez reżim islamskiej republiki. Te kwestie doprowadziły do haniebnej porażki i zupełnej klęski partii. Eskandri wyjaśnia jak Tudeh zmienił się w pododdział tzw. Demokratycznej Sekty Azerbejdżanu (fergheh democrat azarbaijan) po unii z tą jednostką na przełomie lat 50. i 60. XX w. Oskarża Abdolsamada Kambakhsh’a (z kierownictwa partii), który był głównym sojusznikiem Kianouri’ego, o ujawnienie rządowi sekretu grupy 53 oraz obwinia go o aresztowanie dr Taghi Arani’ego (przez to, że na zebraniu partii zaproponował wyrzucenie go z partii wraz z jego zwolennikami). Różnice zostały później tymczasowo spacyfikowane z pomocą Maraym Firuz, dopóki dr Kianouri nie zaczął się wspinać w kierunku partyjnej góry działając przeciw Kambakhsh’iemu (w rezultacie doszło do jego dymisji) na przełomie lat 1967‑1970. Eskandri mówi, że nie chciał pozwolić Kianouri’emu zostać liderem partii więc sam nim został. Twierdzi także, że Kianouri nigdy nie wierzył w komunizm. Kianouri był bardzo słaby wobec jakiegokolwiek źródła władzy i był tchórzem mimo że próbował udawać odważnego. Według Eskandri’ego, specjalnością Kianouri’ego były kłamstwa i działalność konspiratorska w których to osiągnął wysoki poziom umiejętności. Zmiana obozu i wsparcie Chomeiniego było w jego stylu. Kiedyś chwalił Reze Szacha w swoim doktoracie, a gdy tylko Niemcy ponieśli porażkę pod Stalingradem, przeszedł do obozu komunistów.

Eskandri mówi o przepływie informacji, dotyczących irańskiej armii, do Związku Sowieckiego dzięki działalności członków wojskowych organizacji Tudehu. Był temu przeciwny, ale nic nie mógł zrobić. Twierdził, że Tudeh w tamtych czasach był tylko pomagierem agendy Związku Sowieckiego i, że za każdym razem gdy gdy tylko sowieci pozostawali w dobrych relacjach z rządem irańskim, wtedy Tudeh siedział cicho. Eskandri przypisuje mianowanie Kianouri’ego na partyjnego przywódcę i zastąpienie go [Eskandri] sowieckim służbom wywiadowczym KGB, które osiągnęło pełną kontrolę nad komitetem centralnym partii. Według niego, sowieci przekazali wpływy na wewnętrzna sprawy Iranu oraz kontrolę nad Tudeh w ręce odgałęzienia KBG w Sowieckiej Republice Azerbejdżanu, gdzie przebywali byli członkowie tzw. Demokratycznej Sekty Azerbejdżanu. Eskandri twierdził, że Gholam‑Yaha Danehsian, który współpracował z KGB i był przyjacielem Kianouri’ego, osobiście zaproponował przeprowadzenie dymisji Eskandri’ego i mianowanie Kianouri’ego na zgromadzeniu komitetu centralnego w początkach 1979 r. To, twierdzi Eskandri, stało się po tym jak odrzucił propozycję (w 1978 r.) od kogoś z sowieckiego rządu, nie powiązanego ani z Azerbejdżanem ani z ministerstwem spraw zagranicznych (prawdopodobnie członka KGB), by zbierał militarny personel żyjący jako uchodźcy w całej Europie Wschodniej, by przygotować ich na wybuch wojny domowej w Iranie, co spowodowałoby wysłanie przez USA wojska a co z kolei umożliwiłoby sowietom przysłanie własnej armii do Iranu; tak jak to zrobili w Afganistanie. Eskandri wspomina również iż pierwotnie pomysł, na oddanie sowietom koncesji na wydobycie ropy, pochodził od Kianouri’ego, a później był wspierany przez Eshana Tabari’ego, który używał terminu „sowiecka domena” w odniesieniu do północnego terytorium kraju. Mówi, że kiedyś sam [Eskandri] raz użył tego głupiego wyrażenia w obecności dr Mosadegha, który rzucił się wtedy na niego grożąc nożem i powiedział, że jeśli jeszcze raz powie coś o czyjejś domenie w tym kraju wtedy [dr Mosadegh] osobiście utnie mu język tym nożem!

Możemy zobaczyć jak dekady po upadku dynastii Qajar, jej spuścizna – korupcja, zepsucie, służalczość, matactwa – nadal niszczą nasz kraj poprzez instytucje i organizacje założone w większości przez członków tej rodziny i jej współpracowników. Moda na wykorzystywanie bezsensownych etykietek i głupawych praw oraz przywilejów dla ludzi bez wartościowych kwalifikacji, a także zawisłość wobec obcych, cudzoziemców tylko dla małostkowych, materialistycznych zysków i bezgraniczne zaufanie im, wytworzyła tak trujące środowisko w polityce Iranu, że odróżnienie przyjaciela od wroga stało się niesłychanie trudnym zadaniem, jeśli w ogóle możliwym. Ponadto, promocja zabobonnych zachowań królów z dynastii Qajar i ich zależnych rodzin, wzrastająca rola duchownych w sprawach państwowych poprzez wpływ na dwór Qajarów, wytworzyło potężną religijną arystokrację wewnątrz systemu, która rozsiewała swoje wpływy na całe społeczeństwo; sytuację można porównać do wpływów zoroastriańskich duchownych czasów Sasanidów. Niestety problem ten nie zniknie wraz z nimi. Dogłębne zepsucie elit, powszechność ciemnoty, analfabetyzmu w irańskim społeczeństwie nie pozwoli na szybki proces zlikwidowania, lub chociażby znaczącego zmniejszenia negatywnych efektów wielowiekowego złego rządzenia i penetrowania przez potęgi kolonialne.

Podczas gdy większość społeczeństwa zmaga się z nędzą, elity zajęte są kłótniami. Kiedy wszystko idzie źle, wtedy próbują usprawiedliwiać swoje błędy przez wywoływanie ideologicznych sporów lub zrzucają winę na innych. Prawda jest taka iż patriotycznie nastawieni Irańczycy nie bali się w tych czasach; jednak wroga infiltracja, wszechobecna zdrada wraz z egocentrycznymi zachowaniami wpływowych osób, doprowadziły do nieuniknionej katastrofy.

Po drugiej wojnie światowej, gdy okupanci opuścili Iran, ponownie kwestia ropy znalazła się na celowniku. Rozpoczęto negocjacje w celu zwiększenia zysków z eksploatacji naturalnych bogactw Iranu; nowelizowano umowy pozawierane z AIOC [Anglo Iranian Oil Company] za czasów Rezy Szacha. Rząd irański i AIOC osiągnęły porozumienie w 1949 r. Dzięki nowym umowom Iran uzyskiwał 33% więcej niż uzgodniono w 1933 r. Umowa została jednak odrzucona przez parlament z powodu nieuzgodnienia kilku istotnych kwestii jak kontrola cen ropy sprzedawanej w kraju, kompetencji irańskiego rządu wobec nadzorowania finansów AIOC. Dr Mosadegh wraz z grupą współpracowników przemawiał przeciwko umowie. Dyskusje przeciągnęły się do końca kadencji parlamentu. Planowano zakończyć je w nowo obranym parlamencie po wyborach. Bardzo wiele wydarzyło się w następnych latach – kryzys gonił kryzys, nasz naród pogrążał się w sporach wskutek działań wrogich służb wywiadowczych, wrogiej propagandy – co trwa do dzisiaj.

W następnej części: spory o ropę, promocja sfalsyfikowanej historii lat 50. XX w. przez wrogów Iranu i tych, którzy własne interesy przedkładają nad dobro Iranu.

Reklamy

Posted on Kwiecień 29, 2012, in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink. 1 komentarz.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s