http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=29354

Autor: Patrick Martin, Global Research, 17 II 2012 r.; przekład: Ussus

Bojówki "libijskiej" Narodowej Rady Tymczasowej.

Raport Amnesty International ukazuje rozprzestrzenianie tortur w więzieniach i prowizorycznych aresztach libijskiego reżimu założonego pod auspicjami USA – NATO, po wojnie w wyniku której obalono pułkownika Kadafiego. Co najmniej w dwunastu przypadkach więźniowie byli torturowani aż do śmierci – stwierdzają działacze organizacji.
Wstępne ustalenia Amnesty powstały pod koniec ostatniego miesiąca. Pracownicy organizacji rozmawiali z torturowanymi i przetrzymywanymi w więzieniach ofiarami w styczniu i na początku lutego; pierwsze rezultaty dochodzenia ujrzały światło dzienne 15 lutego.
Bestialskie praktyki udokumentowane przez śledczych z Amnesty uwzględniają biczowanie, bicie kablami, metalowymi łańcuchami, drewnianymi kijami, wstrząsy elektryczne, wyrywanie paznokci i gwałty. Milicyjni wojownicy popełniają bezczelnie te ataki, w wielu przypadkach łamiąc prawa człowieka, podczas gdy celem wojny była obrona praw humanitarnych.
Według raportu Amnesty, Narodowa Rada Tymczasowa zainstalowana przez imperialistów, nie przeprowadziła ani jednego śledztwa w sprawie tortur i prześladowania więźniów. Nikt nie został aresztowany ani skazany za zbrodnie wojenne, z wyjątkiem tych którzy stanęli po przegranej stronie w wojnie domowej walcząc ramię w ramię z pułkownikiem Kadafim. [To nie była żadna wojna domowa lecz obca inwazja! - Ussus]
Raport stwierdza: „Zaniechanie władz w sprawie osądzenia zbrodni wojennych popełnionych w czasie wojny przez stronę walczącą z Kadafim, wprowadziło klimat akceptacji, bezkarności zbrodni.”
Raport wyjaśnia polityczną motywację represji: „Milicja schwytała tysiące podejrzanych o bycie wiernym Kadafiemu żołnierzy i sprzymierzonych zagranicznych ‘najemników’, z których wielu zostało poddanych torturom lub zamkniętych w odosobnieniu, co w kilku wypadkach doprowadziło do śmierci. W wyniku tego podejrzani o wspieranie Kadafiego zostali bezprawnie zabici, włączając samego Kadafiego i jego synów. Milicja złupiła i spaliła domy oraz wywarła zemstę na ludziach wspierających Kadafiego, siłą przesiedlając dziesiątki tysięcy z nich.”
Od czasu obalenia Kadafiego, siły milicyjne kontynuują operacje bez jakiegokolwiek dozoru, chwytając i przetrzymując ludzi w tajnych centrach, „bez procesu i bez jakiejokolwiek próby ‘zalegalizowania’ statusu zatrzymanych.” Zatrzymani nie mają kontaktu z prawnikami, a w większości władze „sądownicze” nadal prowadzą oskarżanie.
Delegaci Amnesty przesłuchali wiele torturowanych ofiar więzionych w Trypolisie, Benghazi, al-Zawiy, Gharyan, Misracie i Syrcie oraz członków rodzin osób zmarłych po torturach w więzieniach. Widoczne rany i obrażenia jak i raporty medyczne, potwierdzają zeznania świadków dotyczące tortur. W wielu wypadkach ofiary obawiały się mówić o torturach, nawet gdy pokazywały rany.
Wiadomo o około 2400 zatrzymanych w więzieniach kontrolowanych przez NRT, ale ponadto wiele tysięcy jest przetrzymywanych przez wojsko „libijskie”, policję i bojówki operujące poza jakąkolwiek legalną kontrolą. Aresztowania są kontynuowane mimo serii raportów Lekarzy bez Granic, Human Rights Watch i Amnesty, ukazujących się od początku tego roku.
Ta dobrze udokumentowana brutalność oraz liczne morderstwa są podstawą do oskarżeń o zbrodnie wojenne nie tylko liderów NRT, lecz również ich imperialistycznych mentorów – prezydenta Obamę, brytyjskiego premiera Davida Camerona, prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy’ego i reszty gangsterów z NATO, którzy bezlitośnie bombardowali Libię przez osiem miesięcy oraz organizowali i uzbrajali „powstańcze” siły pod przywództwem najemników i agentów prawicowych szejkanatów z Zatoki Perskiej.
Wyeksponowano również kryminalny charakter wsparcia interwencji USA – NATO przez „lewicowe” organizacje z USA i Europy, które używają „praw człowieka” jako pretekstu dla wojen prowadzonych przez administrację Obamy i partnerów z NATO.
Ci polityczni szarlatani twierdzili, że tylko interwencja zachodnich sił mogła zapobiec krwawej łaźni w Benghazi. Zaciemniali prawdziwy motyw wojny: ogromne zasoby libijskiej ropy, teraz będące w rękach wielkich kompanii naftowych. Obecnie milczą wobec wzrastającej fali przemocy, tortur, bezprawnych uwięzień stosowanych przez reżim powstały dzięki zachodnim „oswobodzicielom”.
Nagłówki rozdziałów w raporcie Amnesty sugerują skalę represji: Zatrzymania poza strukturą prawną, Tortury i inne zagrożenia zdrowia, Śmierć w odosobnieniu, Ataki odwetowe i przymusowe przesiedlenia, Niekończąca się plaga bezkarności.
Ogrom raportu przeraża składając się ze świadectw torturowanych ofiarach, które są opisywane bez podania nazwiska z obawy przed prawdopodobną zemstą bojówek. Kilka przykładów wystarczy:
Były żołnierz, 29 lat:
„…zmusili mnie do kłamstw; leżałem na placach na łóżku a nogi i ręce miałem przywiązane do stelażu. Będąc w tej pozycji, byłem bity pięściami po twarzy. Potem bili mnie plastikowym wężem w stopy. Później przewrócili mnie twarzą do dołu i tak znowu przywiązali do łóżka. Tak znowu bili mnie wężem po plecach i po głowie. Podłączyli mnie też do prądu; różne części mojego ciała, wraz z lewym ramieniem i klatka piersiową, poddawali wstrząsom elektrycznym. Instrumentem którego używali była czarna pałka długości około 50 cm. Mój kuzyn także był podłączony do elektrowstrząsów.”
Programista komputerowy z rodziny zidentyfikowanej jako sprzyjająca Kadafiemu, 25 lat:
„Zaczęli mnie bić już w drodze do ośrodka aresztanckiego. Przeklinali. W areszcie powiesili mnie na żelaznych poprzeczkach przy bramie i bili mnie kijem i kablem. Trwało to kilka godzin. Po tym zabrano mnie do innego pomieszczenia i przesłuchiwano poddając wstrząsom elektrycznym. Związali mi nogi, gdy leżałem na podłodze na plecach. Dwa kable pod napięciem podłączyli mi do palców u stóp. Sądzę, że używali prądu z gniazdka. Poddali mnie wstrząsom sześć lub siedem razy. Potem zabrali mnie do izolatki w której przesiedziałem trzy dni.”
Sprzedawca papierosów przetrzymywany w Syrcie, rodzinnym mieście Kadafiego, i przeniesionym do Misraty na śledztwo, 26 lat:
„Pewna osoba wzięła szklaną butelkę i uderzyła mnie w głowę. Wtedy zmusili mnie bym usiadł na podłodze i związali mi z tyłu ręce. Kopali mnie w głowę. Bili mnie po całym ciele wężem, drewnianym kijem i kablem samochodowym. Chcieli informacji o ludziach, których nie znałem.”
Żołnierz (26 lat) z Tawarghy, miasta nieopodal Misraty w większej części zamieszkanego przez czarnych Libijczyków, którzy stali się celem odwetowych ataków morderstw ze strony sił porządkowych Misraty. Wszyscy mieszkańcy uciekli z miasta, nie pozwolono im wrócić:
„W biurze było około pięciu mężczyzn ubranych po cywilnemu. Zostałem znieważony za pochodzenie z Tawarghy. Powiedziałem im, że zostałem umieszczony w Syrcie jako żołnierz i nie uczestniczyłem w walkach w Misracie. Nieuwierzyli. Wzięli mnie w obroty. Bili mnie po mojej prawej ręce, która jest teraz opuchnięta oraz po głowie. Powiesili mnie w drzwiach za nadgarstki i bili przez około godzinę. Kopali mnie. Czuję jeszcze ból po mojej lewej. Zawiązali mi oczy, zanim zabrali mnie do celi.”
29 stycznia podczas wizyty w więzieniu Wahda w Misracie:
„Ludzie Amnesty International zauważyli trzech milicjantów bijących i zastraszających kilku zatrzymanych, którzy mieli właśnie opuścić areszt i czekali na dziedzińcu na wyjście. Jeden z milicjantów kopał i straszył, że zabije starszego, płaczącego i skulonego zatrzymanego. Kiedy delegat Amnesty zaczepił go, odpowiedział: ‘tych z Tawarghy nie można wypuścić, chyba martwymi’.”
W skład innych grup wobec których stosuje się umyślną brutalność wchodzą członkowie plemion Mshashiya i Qawalish z gór Nafusa, a także robotnicy imigranci z Afryki subsaharyjskiej, których instrumentalnie okrzyknięto „najemnikami” Kadafiego, mimo że w większej części przybyli do Libii w celu znalezienia pracy.
W pewnym więzieniu do którego dotarli członkowie Amnesty, około 400 z 900 zatrzymanych było obcokrajowcami, głównie z Afryki subsaharyjskiej. Wielu przyznało, że bito ich i torturowano podczas przesłuchań. Inni imigranci twierdzili, że byli bici mimo że faktycznie nie byli zatrzymani, a kiedy próbowali czmychnąć przed walką.
Raport podaje szczegółowe przykłady dwunastu śmierci w wyniku tortur w odosobnieniu, dotyczących mężczyzn w wieku od 26 do 62 lat; wśród nich znalazł się robotnik, dyrektor szkoły, były policjant, były pułkownik oraz były ambasador Libii we Francji. Inne morderstwa dotyczą brutalnego ataku na protestujących uchodźców z Tawarghy, wśród których kilka dzieci znalazło się wśród pół tuzina ofiar.
Są również przypadki bezprawnych egzekucji, a także morderstwo Kadafiego i jego syna Mu’tassima, gdy zostali schwytani nieopodal Syrty 20 października. Trzy dni później znaleziono ciała 65 ludzi blisko hotelu Mahari w Syrcie, który był bazą dla wojowników NRT atakujących miasto. Niektórzy mieli ręce związane z tyłu, wielu miało rany postrzałowe głowy. Nie było śledztwa w sprawie tej oczywistej masowej egzekucji.

http://www.ihr.org/jhr/v13/v13n4p29_Weber.html

Autor: Mark Weber, przekład: Tomasz Nowakowski

Pamiątkowa moneta wypuszczona przez wpływowy berliński dziennik "Der Angriff".

Na początku 1935 r., statek pasażerski płynący do Hajfy w Palestynie opuścił niemiecki port Bremerhaven. Na sterburcie, hebrajskimi literami wypisana była nazwa statku – „Tel Awiw” – a na maszcie powiewała flaga ze swastyką. Mimo że statek był w posiadaniu syjonistów, kapitan był członkiem partii narodowosocjalistycznej. Wiele lat później, jeden z pasażerów przebywających na pokładzie, przypomniał tę kombinację jako „metapsychiczny absurd”.(1) Absurd czy nie, jest to scena z mało znanego rozdziału historii: szeroko zakrojonej współpracy między syjonistami a III Rzeszą pod przewodnictwem Hitlera.

Wspólne cele

Po latach, ludzie w wielu krajach borykają się z „kwestią żydowską” tj. z pytaniem o właściwą rolę żydów w nieżydowskim społeczeństwie. W latach 30. XX w., syjoniści żydowscy i niemieccy narodowisocjaliści mieli podobny pogląd na rozwiązanie tej kłopotliwej kwestii. Zgadzali się, że żydzi i Niemcy są zupełnie innymi narodami i że żydzi nie są częścią Niemiec. Zatem żydzi mieszkający w Rzeszy nie są „Niemcami wyznającymi judaizm”, ale raczej członkami oddzielnej społeczności. Syjonizm (żydowski nacjonalizm) implikował także obowiązek wobec syjonistycznych żydów do przesiedlenia się do Palestyny – „żydowskiej ojczyzny”. Potrafili uparcie obstawać przy twierdzeniu, że są szczerymi syjonistami, a jednocześnie domagać się równych praw w Niemczech i jakimkolwiek innym „zagranicznym” kraju.

Teodor Herzl (1860 – 1904), założyciel nowoczesnego ruchu syjonistycznego, utrzymywał, że antysemityzm nie jest żadną aberracją, ale naturalną i zupełnie zrozumiałą reakcją nieżydów wobec obcych żydowskich zachowań i stosunków. Jedynym rozwiązaniem, argumentował, jest uznanie przez żydów rzeczywistości i zamieszkanie w oddzielnym, własnym państwie. „Kwestia żydowska powstaje gdziekolwiek żydzi zamieszkują w zauważalnej liczbie”, pisał w swojej najważniejszej książce „The jewish state”. „Tam gdzie jej nie ma, zostanie przyniesiona przez przybywających żydów… Sądzę, że zrozumiałem antysemityzm, który jest bardzo złożonym problemem. Rozważyłem jego rozwój jako żyd, bez uprzedzeń i nienawiści.” Uważał, że kwestia żydowska nie jest problemem społecznym, czy religijnym. „Jest to kwestia narodowości. Aby ją rozwiązać musimy, przede wszystkim, zrobić z niej międzynarodowe polityczne zagadnienie…” Bez względu na ich obywatelstwo, twierdził Herzl, żydzi to nie tylko społeczność religijna, ale także narodowa, naród, Volk.(2) Syjonizm, pisał Herzl, oferuje światu oczekiwane „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej.”(3)

Sześć miesięcy po dojściu do władzy Hitlera, Niemiecka Federacja Syjonistyczna (jak dotąd największa syjonistyczna grupa w kraju) przedłożyła szczegółowe memorandum nowemu rządowi. Przedstawiła w nim relacje niemiecko – żydowskie i formalnie zaoferowała wsparcie w „rozwiązaniu” drażniącej „kwestii żydowskiej.” Pierwszym krokiem, sugerowanym w memorandum, powinno być szczere rozpoznanie fundamentalnych różnic narodowościowych:(4)

Syjonizm nie ma złudzeń co do problematycznych żydowskich kondycji, na które składają się przede wszystkim nienormalny wzorzec zawodowy, karygodne moralne i religijne postawy wyrosłe z własnych tradycji. Syjonizm dekady temu rozpoznał, że w rezultacie asymilacyjnych trendów pojawią się symptomy pogorszenia…

Syjonizm uważa, że odrodzenie życia narodowego, które obecnie postępuje w Niemczech poprzez akcentowanie chrześcijańskiego i narodowego charakteru, wpłynie także na żydów. Także dla żydów pochodzenie nacyjne, religia, wspólne przeznaczenie oraz zrozumienie własnej wyjątkowości powinny stanowić decydujące składniki ich egzystencji. Oznacza to, że egocentryczny indywidualizm liberalnej ery musi zostać porzucony i zastąpiony poczuciem wspólnoty oraz kolektywnej odpowiedzialności…

Wierzymy, że właśnie nowe (narodowosocjalistyczne) Niemcy mogą przyczynić się do tego, poprzez odważne podjęcie kwestii żydowskiej, podjęcie stanowczych kroków rozwiązania problemu, który w rzeczywistości musi zostać rozwiązany przy udziale większości Europejczyków…

Nasz szacunek wobec żydowskiej społeczności gwarantuje jasne i szczere relacje wobec niemieckiego narodu i jego otoczenia. Szczególnie dlatego, że nie chcemy fałszować tych fundamentalnych zasad, bo my także jesteśmy przeciwni mieszanym małżeństwom, chcemy zachować czystość żydowskiego społeczeństwa i odrzucamy każde wtargnięcie w naszą kulturową domenę, my – będący przeniesieni do niemieckiego języka i niemieckiej kultury – możemy okazać zainteresowanie w pracy dla niemieckiej kultury wraz z podziwem i wewnętrzną sympatią…

Dla swoich praktycznych celów, syjoniści mają nadzieję wygrać na współpracy nawet z wrogo nastawionym rządem, ponieważ rozwiązanie kwestii żydowskiej nie jest jakimś sentymentem, ale realnym problemem, którego rozwiązanie leży w interesie wszystkich ludzi, a w tym momencie szczególnie w interesie Niemców…

Propaganda bojkotu – która obecnie jest prowadzona przeciwko narodowi niemieckiemu na wiele sposobów – w rzeczywistości jest antysyjonistyczna, ponieważ syjoniści nie chcą walczyć lecz przekonywać i budować…

Nie jesteśmy ślepi na fakt, że kwestia żydowska istnieje i będzie istniała. Poczynając od nienormalnych, przykrych rezultatów dla żydów, a także trudnych do zaakceptowania warunków dla pozostałych ludzi.

Gazeta Federacji, „Jüdische Rundschau” („Przegląd żydowski”), ogłosiła takie samo przesłanie: „Syjonizm rozpoznaje istnienie żydowskiego problemu i pragnie dalekosiężnego i konstruktywnego rozwiązania. W tym celu syjoniści chcą otrzymać wsparcie wszystkich ludzi, bez znaczenia pro czy antyżydowsko nastawionych, ponieważ naszym zdaniem dzielimy wspólny, realny problem i wszyscy są zainteresowani rozwiązaniem.”(5) Młody berliński rabin, Joachim Prinz, który później osiedlił się w Stanach Zjednoczonych i został przywódcą Amerykańskiego Kongresu Żydów, napisał w 1934 r. w swojej książce pt. „Wir Juden” („My żydzi”), że rewolucja narodowosocjalistyczna w Niemczech oznaczała: „Żydów dla żydów”. Tak to wyjaśniał: „Żadne matactwa nie mogą nas już uratować. Zamiast asymilacji żądamy nowego pomysłu: uznania istnienia narodu żydowskiego i żydowskiej rasy.”(6)

Aktywna współpraca

Wskutek podobnych ideologii dotyczących etniczności i narodowości, narodowisocjaliści oraz syjoniści współpracowali ze sobą; obie grupy uważały, że taka współpraca leży w ich własnym, narodowym interesie. Rezultatem tego było duże wsparcie udzielane przez rząd Hitlera syjonistom w żydowskiej emigracji do Palestyny od 1933 r. aż do lat 1940 – 1941, kiedy druga wojna światowa przeszkodziła tej intensywnej kolaboracji.

Nawet gdy III Rzesza została okrążona, wielu niemieckich żydów, prawdopodobnie większość, nadal uważała się za, często z dumą, w pierwszej kolejności Niemców [to chyba przypomina dzisiejszą sytuację między Odrą i Bugiem, a Bałtykiem i Tatrami :/ - T. N.]. Niektórzy byli entuzjastami akcji osiedleńczej w Palestynie i rozpoczęcia tam nowego życia. Jednakże w tym okresie coraz więcej i więcej niemieckich żydów zostawało syjonistami. Od końca 1938 r. syjonizm w Niemczech pod panowaniem Hitlera rozkwitał. Nakład dwutygodnika „Jüdische Rundschau”, gazety wydawanej przez Federację Syjonistyczną, rósł kolosalnie. Publikowano liczne syjonistyczne książki. „Syjonistyczna robota była w pełnym rozkwicie” w Niemczech w tamtych latach – podaje „Encyklopedia Żydowska”. Konwencja syjonistyczna zwołana do Berlina w 1936 r. odzwierciedlała „w swojej kompozycji żywiołowość niemieckich syjonistów.”(7)

SS była szczególnie entuzjastycznie nastawiona do wspierania syjonizmu. W czerwcowym numerze z 1934 r. wewnętrznej gazety SS, domagano się aktywnego, szeroko zakrojonego wsparcia dla syjonistów od rządu i partii, jako najlepszego sposobu do popierania emigracji niemieckich żydów do Palestyny. Wymagało to wzrostu żydowskiej samoświadomości. Żydowskie szkoły, żydowskie ligi sportowe, żydowskie organizacje kulturalne – wszystkiego co zwiększyłoby żydowską samoświadomość – powinno być promowane, rekomendowała gazeta.(8)

Oficer SS Leopold von Mildenstein i działacz Federacji Syjonistycznej Kurt Tuchler podróżowali razem po Palestynie przez pół roku w celu oszacowania tam syjonistycznego rozwoju. Bazując na swoich obserwacjach, von Mildenstein napisał serię dwunastu ilustrowanych artykułów dla ważnego berlińskiego dziennika „Der Angriff”, które pojawiły się pod koniec 1934 r. w serii zatytułowanej „Podróż nazistów do Palestyny”. Artykuły wyrażały wielkie uwielbienie dla pionierskiego ducha i osiągnięć żydowskich osadników. Syjonistyczna ewolucja, pisał von Mildenstein, wydała nowego żyda. Chwalił syjonizm jako wielkie osiągnięcie zarówno dla żydów jak i dla całego świata. Żydowska ojczyzna w Palestynie, pisał w podsumowującym artykule, „jest lekarstwem na uleczenie wielowiekowej blizny na ciele świata: kwestii żydowskiej.” „Der Angriff” wypuścił specjalny medal, ze swastyką z jednej strony i z gwiazdą Dawida z drugiej, w celu upamiętnienia syjonistyczno – esesmańskiej wizyty. Kilka miesięcy po ukazaniu się artykułu, von Mildenstein został mianowany szefem ds. żydowskich w departamencie bezpieczeństwa SS; miał za zadanie wspierać syjonistyczną migrację do Palestyny oraz jej rozwój na miejscu.(9)

Oficjalna gazeta SS, „Das Schwarze Korps”, ogłosiła swoje poparcie dla syjonizmu w maju 1935 r. w okładkowym artykule: „Być może bliski jest czas, kiedy Palestyna ponownie przyjmie swoich synów, którzy byli zagubieni przez ponad tysiąc lat. Składamy im szczere życzenia wraz z życzeniami od czynników rządowymi, niech idą wraz z nimi.”(10) Cztery miesiące później podobny artykuł pojawił się w gazecie SS:(11)

Uznanie żydów za społeczeństwo rasowe oparte na krwi a nie na religii skłania rząd niemiecki do zagwarantowania bez uprzedzeń rasowej odrębności tej grupy. Rząd w zupełności rozumie ten wielki duchowy ruch, tzw. syjonizm, zgadza się z jego założeniami – solidarność żydów na całym świecie – oraz z odrzuceniem przez nich wszelkich asymilatorskich pomysłów. Niemcy podejmą starania, które w przyszłości z pewnością staną się znaczące w kwestii rozwiązania żydowskiego problemu na całym świecie.

W październiku 1933 r. wiodąca niemiecka linia promowa otworzyła bezpośrednie połączenie z Hamburga do Hajfy w Palestynie zapewniając „w pełni koszerne jedzenie na pokładzie, pod nadzorem hamburskiego rabinatu.”(12)

Korzystając z oficjalnego wsparcia, syjoniści niestrudzenie pracowali nad „reedukacją” niemieckich żydów. Francis Nicosia, amerykański historyk, w 1985 r. w „The Third Reich and the Palestine Question” zanotował: „Zachęcano syjonistów, by ci zalecali żydowskiej społeczności zbieranie pieniędzy, oglądanie filmów o Palestynie i w ogóle edukowanie się w kwestii Palestyny. Odczuwało się poważną presję, by uczyć żydów zaprzestania identyfikowania się z Niemcami, a budzić w nich nową żydowską samoświadomość.”(13)

Były szef Niemieckiej Federacji Syjonistycznej, dr Hans Friedenthal, w wywiadzie udzielonym po wojnie, tak podsumował sytuację: „W tych dniach Gestapo czyniło wszystko, by promować emigrację, szczególnie do Palestyny. Często otrzymywaliśmy od nich wsparcie, gdy jakieś inne władze odmawiały nam pomocy w sprawie emigracji.”(14)

We wrześniu 1935 r. Reichstag uchwalił tzw. prawa norymberskie, które zabraniały małżeństw i relacji seksualnych między żydami a Niemcami, w efekcie czego, uczyniły żydów obcą mniejszością „narodową”. Kilka dni później, syjonistyczna „Jüdische Rundschau” tak powitała nowe porządki:(15)

Niemcy… wychodzą naprzeciw żądaniom Światowego Kongresu Żydowskiego deklarując, że żydzi zamieszkujący w Niemczech uzyskują status mniejszości narodowej. Kiedy tylko żydzi uzyskali status mniejszości narodowej, możliwe staje się ułożenie normalnych relacji między narodem niemieckim a żydami. Nowe prawa dają mniejszości żydowskiej w Niemczech własne życie kulturalne, własne życie narodowe. W przyszłości będą mogli zakładać własne szkoły, teatry, związki sportowe. Szybko będą mogli stworzyć własną przyszłość we wszelkich narodowych aspektach…

Niemcy dają mniejszości żydowskiej szansę zupełnie swobodnego życia i oferują ochronę państwową; proces ich rozwoju w naród będzie teraz dopingowany a establishment będzie zachęcany do tolerowania relacji między dwoma narodami.

Georg Kareski, szef „rewizjonistycznej” Syjonistycznej Organizacji Państwowej i Żydowskiej Ligii Kultury, były szef Berlińskiej Społeczności Żydowskiej, w wywiadzie z końca 1936 r. dla berlińskiego dziennika „Der Angriff” zadeklarował:(16)

Przez wiele lat uznawałem zupełną separację w stosunkach kulturalnych między dwoma grupami ludzi (Niemcami i żydami) jako warunek bezkonfliktowego współistnienia… Przez długi czas wspierałem taką separację zapewniając, że wiąże się ona z respektowaniem obcych sobie narodowości. Prawa norymberskie… według mnie poza oficjalnym znaczeniem, mają dostosować warunki życia do żądania oddzielnego współistnienia u którego podstaw leży wzajemny respekt… Ta przerwa w procesie rozkładu wielu żydowskich społeczności, który powstał poprzez mieszane małżeństwa, jest dla żydów, z ich punktu widzenia, bardzo pożądana.

W innych krajach przywódcy syjonistyczni podzielali ten pogląd. Stephen S. Wise, prezes Amerykańskiego Kongresu Żydów i Światowego Kongresu Żydów, na wiecu w Nowym Yorku w czerwcu 1938 r. powiedział: „Nie jestem amerykańskim obywatelem wyznania żydowskiego. Jestem żydem… Hitler miał rację w jednym. Nazywa żydów rasą, my jesteśmy rasą.”(17)

Dr Bernard Lösener, minister spraw wewnętrznych i specjalista od spraw żydowskich, wyraził poparcie dla syjonizmu w „Reichsverwaltungsblatt”, w artykule z listopada 1935 r.:(18)

Jeśli w końcu żydzi posiądą na własność państwo w którym będą stanowili większość, wtedy kwestia żydowska zostanie uznana za zupełnie rozwiązaną, także przez samych żydów. Minimalne oznaki opozycji wobec zasadniczych idei praw norymberskich są okazywane przez syjonistów, ponieważ uzmysławiają sobie iż te ustawy są jedynym dobrym rozwiązaniem dla żydów. Każdy naród musi posiadać własne państwo jako uzewnętrznienie swojego poszczególnego pochodzenia.

Przy współpracy z władzami niemieckimi, syjonistyczne grupy zorganizowały sieć około czterdziestu obozów i centrów rolniczych na terenie Niemiec, gdzie przyszli osadnicy byli zaprawiani do swojego nowego życia w Palestynie. Chociaż prawa norymberskie zabraniały żydom paradowania z niemieckimi flagami, to żydzi mogli wywieszać swoją białoniebieską flagę „narodową”. Flaga, która pewnego dnia zostanie przyjęta przez Izrael, powiewała nad obozami syjonistów w hitlerowskich Niemczech.(19)

Służba bezpieczeństwa, której szefował Himmler, kooperowała z organizacją o nazwie Haganah – podziemną organizacją w Palestynie. SS płaciło jej członkowi – Feivel’owi Polkes’owi – za informacje o sytuacji w Palestynie i za pomoc w prowadzeniu emigracji żydów w tamtym kierunku. Tymczasem Haganah była bardzo dobrze poinformowana o planach Niemców, dzięki zainstalowaniu szpiega w berlińskiej kwaterze SS. Współpraca ta dotyczyła nawet tajnego przerzutu niemieckiej broni dla żydowskich osiedleńców w Palestynie w celu zwalczania Palestyńczyków, arabów.(21)

W następstwie nocy kryształowych noży (listopad 1938 r.), wybuchu przemocy i zniszczenia, SS pomogło syjonistycznym organizacjom szybko stanąć na nogach i kontynuować prace w Niemczech jednak już pod zwiększonym nadzorem.(22)

Oficjalne zastrzeżenia

Niemieckie wsparcie dla syjonizmu nie było nieograniczone. Członkowie rządu i partii byli niezwykle pomni wobec prowadzonych kampanii przez wpływowe społeczności żydowskie w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych krajach, w których mobilizowano rządy i obywateli przeciwko Niemcom. Jak długo żydzi na całym świecie pozostawali nieubłaganie wrogo nastawieni wobec Niemiec narodowosocjalistycznych, tak długo ogromna większość żydów na całym świecie okazywała nikłe zainteresowanie na osiedlenie się w syjonistycznej „ziemi obiecanej”, toteż suwerenne państwo żydowskie w Palestynie w rzeczywistości nie może „rozwiązać” międzynarodowej kwestii żydowskiej. Natomiast niemieccy oficjele uważali, że wydatnie zwiększy niebezpieczną antyniemiecką kampanię. Niemieckie wsparcie dla syjonistów było przeto ograniczone do wspierania żydowskiej ojczyzny w Palestynie pod kontrolą brytyjską, nie jako suwerennego państwa żydowskiego.(23)

Żydowskie państwo w Palestynie, informował w czerwcu 1937 r. dyplomatów minister spraw zagranicznych, nie jest w interesie Niemiec, ponieważ nie będzie w stanie zaabsorbować żydów z całego świata, a jedynie posłuży do zwiększenia wpływu międzynarodówki żydowskiej w taki sam sposób jak Moskwa służy za bazę dla międzynarodowego komunizmu.(24) Rozważając pewne przesunięcia w oficjalnej polityce, niemiecka prasa wyrażała w 1937 r. dużo większą sympatię dla palestyńskich arabów niż dla syjonistów, w czasie gdy konflikt między żydami i Palestyńczykami szybko przybierał na sile.(25)

Okólnik ministerstwa spraw zagranicznych z 22 VI 1937 r. zjadliwie ostrzegał, że wsparcie dla żydowskiego osadnictwa w Palestynie „wszelako będzie błędem jako że zostanie uznane za wsparcie niemieckie dla formowanie państwa w Palestynie pod pewną formą kontroli żydowskiej. Ze względu na przekaz antyniemieckiej propagandy międzynarodowego żydostwa, Niemcy nie mogą zgodzić się z poglądem, że formowanie żydowskiego państwa palestyńskiego wspomoże pokojowy rozwój narodów na świecie.”(26) „Proklamacja państwa żydowskiego lub Palestyny pod administracją żydowską”, ostrzegała w wewnętrznym memorandum wydanym przez sekcję SS ds. żydowskich, „wytworzy Niemcom nowego wroga, który będzie dysponował szerokim wpływem na rozwój relacji na Bliskim Wschodzie”. Kolejna agenda SS przestrzegała, że żydowskie państwo „podejmie prace na rzecz specjalnej protekcji mniejszości żydowskiej w każdym kraju, przeto legalizując wykorzystywanie przez żydowską międzynarodówkę.”(27) W styczniu 1939 r. nowy minister spraw zagranicznych, Joachim von Ribbentrop, podobnie ostrzegał w wydanym biuletynie, że „Niemcy muszą uznać formowanie żydowskiego państwa w Palestynie za zagrożenie”, ponieważ „przyniesie ono wzrost wpływów żydostwa na całym świecie.”(28)

Hitler osobiście przyjrzał się temu problemowi na początku 1938 r. i, wobec swojego głębokiego sceptycyzmu wobec syjonistycznych ambicji oraz obaw wobec tworzenia państwa żydowskiego, zdecydował się udzielić jeszcze większego poparcia migracji żydowskiej do Palestyny. Perspektywa pozbycia się żydów z Niemiec, myślał, jest zbyt kusząca i przeważa możliwe zagrożenia.(29)

Tymczasem rząd brytyjski nakazał bardzo drastycznie ograniczenia wobec żydowskiej emigracji do Palestyny w 1937, 1938 i 1939 r. W odpowiedzi SS sfinalizowało sekretny sojusz z tajną syjonistyczną agencją Mossad le-Aliya Bet w celu szmuglowania żydów do Palestyny. W rezultacie tej aktywnej współpracy kilka konwojów statków dobiło do Palestyny pod bokiem brytyjskich okrętów wojennych. Żydowska migracja, legalna i nielegalna, z Niemiec (włączając Austrię) do Palestyny wzrosła gwałtownie w 1938 i 1939 r. Kolejne 10000 żydów planowo odjechało w październiku 1939 r., lecz wybuch wojny we wrześniu 1939 r. przyniósł koniec tych wysiłków. Te same władze niemieckie kontynuowały promowanie pośredniej żydowskiej migracji do Palestyny w latach 1940 i 1941.(30) Nawet jeszcze w marcu 1942 r. ostatni autoryzowany przez syjonistów kibuc – obóz szkoleniowy dla potencjalnych emigrantów – prowadził działalność w hitlerowskich Niemczech.(31)

Porozumienie transferowe

Centralnym punktem współpracy niemiecko – syjonistycznej w czasach Hitlera było porozumienie transferowe, pakt umożliwiający dziesiątkom tysięcy niemieckich żydów migrować do Palestyny z całym swoim majątkiem. Porozumienie, zwane także Haavara (z hebrajskiego „transfer”), zostało zawarte w sierpniu 1933 r. w czasie rozmów między niemieckimi oficjelami a Chaimem Arlosoroffem, sekretarzem Agencji Żydowskiej oraz palestyńskim centrum Światowej Organizacji Syjonistycznej.(32)

Dzięki tej niezwykłej umowie każdy żyd mógł złożyć pieniądze na specjalne konto w Niemczech. Pieniądze były używane na zakup towarów niemieckiej produkcji – narzędzi rolniczych, materiałów budowlanych, pomp, nawozów oraz wielu innych eksportowanych następnie do Palestyny i sprzedawanych w Tell Awiwie przez żydowską spółkę. Dochód ze sprzedaży przekazywany był żydowskim imigrantom przybywającym do Palestyny w proporcji odpowiedniej do depozytu złożonego w Niemczech. Niemieckie dobra spływały do Palestyny poprzez porozumienie Haavara; w krótkim czasie doszło do tego porozumienie handlowe na podstawie którego palestyńskie pomarańcze były wymieniane na pochodzące z Niemiec drewno budowlane, samochody, maszyny rolnicze i inne produkty. Zatem porozumienie służyło syjonistom pomocą jako wsparcie żydowskich osadników w Palestynie oraz w przenoszeniu tam kapitałów żydowskich, a równocześnie służyło Niemcom, którzy chcieli pozbyć się ze swojego kraju niechcianej, obcej grupy obywateli.

Delegaci na kongres syjonistyczny w Pradze w 1933 r. żywiołowo debatowali o zaletach porozumienia. Kilku obawiało się, że pakt podkopie międzynarodowy żydowski bojkot ekonomiczny wymierzony w Niemcy. Jednak syjonistyczni oficjele uspokoili kongres. Sam Cohen, kluczowa figura stojąca za porozumieniem Haavara, podkreślał, że porozumienie nie jest ekonomicznie korzystne dla Niemiec. Arthur Ruppin, specjalista emigracyjny z Organizacji Syjonistycznej który pomagał negocjować pakt, spuentował, że „porozumienie transferowe w żaden sposób nie zakłóci bojkotu, dopóki żadna nowa waluta nie wpłynie do Niemiec jako jego rezultat…”(33) Na spotkaniu kongresu syjonistycznego w Szwajcarii w 1935 r. większość uczestników zaaprobowała umowę. W 1936 r. Agencja Żydowska (syjonistyczny „rząd cieni” w Palestynie) przejęła kontrolę nad Ha’avarą, która w wyniku drugiej wojny światowej została zapomniana.

Niektórzy niemieccy urzędnicy sprzeciwiali się porozumieniu. Np. Hans Döhle, niemiecki konsul generalny w Jerozolimie, kilka razy ostro je skrytykował w 1937 r. Podkreślał, że przynosi ono straty niemieckiej wymianie handlowej – produkty eksportowane do Palestyny mogłyby być sprzedane gdzie indziej. Monopol Haavary na sprzedaż niemieckich dóbr do Palestyny przez żydowskie spółki słusznie denerwuje niemieckich i arabskich przedsiębiorców. Oficjalne wsparcie Niemiec dla syjonizmu może prowadzić do utraty przez nie rynku w całym arabskim świecie. Rząd brytyjski również był oburzony porozumieniem.(34) W czerwcu 1937 r. wewnętrzny biuletyn niemieckiego ministerstwa spraw zagranicznych odniósł się do „poświęceń w wymianie zagranicznej” które były rezultatem Haavary.(35)

Wewnętrzne memorandum wydane w grudniu 1937 r. przez niemieckie ministerstwo spraw wewnętrznych recenzowało wpływ porozumienia transferowego: „Nie ma wątpliwości, że porozumienie Haavara znacząco przyczyniło się do szybkiego rozwoju Palestyny od 1933 r. Porozumienie ściągnęło do Palestyny nie tylko mnóstwo pieniędzy (z Niemiec!), ale również inteligencką imigrację oraz towary niezbędne do rozwoju przemysłowego.” Główną zaletą paktu, według memorandum, była emigracja dużej części żydów do Palestyny, najlepszego kraju – celu pożądanego przez Niemcy. Jednak dokument wspominał także o poważnych mankamentach o których mówił konsul Döhle i inni. Minister spraw wewnętrznych, kontynuowano w dokumencie, stwierdził, że ujemne strony porozumienia przeważyły już strony dodatnie zatem należy już skończyć z porozumieniem.(36)

Tylko jedna osoba mogła zakończyć kontrowersje. Hitler osobiście w lipcu i wrześniu 1937 r. oraz w styczniu 1938 r. badał problem. Za każdym razem decydował o kontynuowaniu współpracy. Cel jakim było usunięcie żydów z Niemiec, twierdził, niwelował ujemne strony umowy.(37)

Minister finansów Rzeszy pomagał organizować kolejną spółkę transferową International Trade and Investment Agency, zwaną też Intria, dzięki której żydzi z całego świata mogli pomagać niemieckim żydom w emigracji do Palestyny. Prawie 900000 $ zostało przelane poprzez Intria do kieszeni niemieckich żydów w Palestynie.(38) Inne europejskie kraje pragnące wspierać żydowską emigrację zawarły porozumienia z syjonistami wzorowane na Ha’avara. W 1937 r. Polska autoryzowała spółkę transferową Halifin (z hebrajskiego „wymiana”). Późnym latem 1939 r. Czechosłowacja, Rumunia, Węgry i Włochy podpisały podobne umowy. Jednak wybuch wojny we wrześniu 1939 r. zapobiegł wprowadzeniu ich w życie na dużą skalę.(39) [Przypadek? - T. N.]

Osiągnięcia Haavary

Między 1933 a 1941 r. około 60000 niemieckich żydów emigrowało do Palestyny dzięki porozumieniu Ha’avara i innym syjonistyczno – niemieckim porozumieniom; inaczej mówiąc dziesięć procent całej żydowskiej populacji w Niemczech z 1933 r. (Ci niemieccy żydzi stanowili około piętnaście procent żydowskiej populacji Palestyny w 1939 r.) Niektórzy emigranci przenieśli znaczne osobiste bogactwa z Niemiec do Palestyny. Żydowski historyk Edwin Black napisał: „Dla wielu z tych ludzi, szczególnie pod koniec lat 30. XX w., pozwolono transferować repliki ich domów i fabryk – w rzeczy samej niewybredne kopie ich prawdziwego życia.”(40)

Całkowita suma przetransferowana z Niemiec do Palestyny poprzez Ha’avarę między sierpniem 1933 a końcem 1939 r. wyniosła 8.1 miliona funtów lub 139.57 milionów marek niemieckich (ekwiwalent 40 milionów dolarów). Suma uwzględnia 33.9 miliona marek niemieckich (13.8 miliona dolarów) dostarczonych przez Reichsbank w związku z porozumieniem transferowym.(41)

Black oszacował, że do Palestyny mogło wypłynąć dodatkowo 70 milionów dolarów poprzez komercyjne umowy i specjalne międzynarodowe transakcje bankowe. Niemieckie kapitały wywarły wielki wpływ na rozwój powstającego państwa w Palestynie w końcu lat 30. XX w., podsumowuje historyk. Kilka wielkich przemysłowych kompanii zostało zbudowanych dzięki kapitałom pochodzącym z Niemiec, np. wodociągi Mekoroth, czy tekstylna spółka Lodzia. Napływ dóbr i kapitałów Ha’avary, wnioskuje Black, „wywołał ekonomiczny rozkwit żydowskiej Palestyny” i był „nieodzownym czynnikiem utworzenia państwa Izrael.”(42)

Porozumienie Ha’avara wielce przyczyniło się do żydowskiego rozwoju w Palestynie tak więc i bezpośrednio do założenia państwa Izrael. Biuletyn niemieckiego ministerstwa spraw zagranicznych ze stycznia 1939 r. głosił z pewnymi obawami, że „transfer żydowskiej własności z Niemiec (poprzez porozumienie Ha’avara) przyczynił się w niemałym stopniu do budowania państwa żydowskiego w Palestynie.”(43)

Byli oficjele ze spółki Ha’avara w Palestynie podzielali ten pogląd w szczegółowym studium na temat umowy transferowej z 1972 r.: „Ekonomiczna aktywność wywołana poprzez impuls niemieckich kapitałów oraz transferów Haavary do sektora prywatnego i publicznego była najistotniejszym czynnikiem dla rozwoju państwa. Wiele nowych fabryk i przedsiębiorstw założono w żydowskiej Palestynie; także wiele spółek nadzwyczaj ważnych nawet dla dzisiaj ekonomii Izraela zawdzięcza swoje istnienie Haavarze.”(44) Dr Ludwig Pinner, będący urzędnikiem spółki Ha’avary w Tell Awiwie w latach 30. XX w., skomentował później, że nadzwyczaj kompetentni imigranci Ha’avary „zdecydowanie przyczynili się” do ekonomicznego, społecznego, kulturalnego i edukacyjnego rozwoju żydowskiej społeczności w Palestynie.”(45)

Porozumienie transferowe jest najbardziej dalekosiężnym przykładem współpracy Niemiec hitlerowskich i międzynarodowego syjonizmu. Poprzez ten pakt, III Rzesza Hitlera zrobiła więcej niż jakikolwiek inny rząd w latach 30. XX w. dla popierania żydowskiego rozwoju w Palestynie.

Syjoniści oferują Hitlerowi sojusz wojskowy

Na początku stycznia 1941 r. mała lecz ważna organizacja syjonistyczna oficjalnie zaoferowała niemieckim dyplomatom w Bejrucie sojusz wojskowo – polityczny, mimo trwającej wojny. Oferta została złożona przez radykalne, podziemne ugrupowanie „Wojownicy o wolność Izraela”, szerzej znana jako Lehi lub Gang Sterna. Ich lider, Abraham Stern, niedawno zerwał z radykalną Narodową Organizacją Wojskową (Irgun Zvai Leumi) ze względu na Brytyjczyków, którzy co faktycznie zerwali ze wsparciem dalszego osadnictwa w Palestynie. Stern uznawał Brytyjczyków za największych wrogów syjonizmu.

Ta pamiętna propozycja syjonistów „rozwiązania kwestii żydowskiej w Europie przy aktywnym udziale Narodowej Organizacji Wojskowej (Lehi) w wojnie po stronie Niemiec” warta jest zacytowania:(46)

W swoich mowach i oświadczeniach mężowie stanu Niemiec narodowo-socjalistycznych często podkreślają, że Nowy Porządek w Europie wymaga, jako warunku wstępnego, radykalnego rozwiązania kwestii żydowskiej poprzez ewakuację. („Europa wolna od żydów”)

Ewakuacja mas żydowskich z Europy jest warunkiem wstępnym rozwiązania kwestii żydowskiej. Jednakże jedynym sposobem na osiągnięcie tego jest osiedlenie tych mas w ojczyźnie żydów, Palestynie, i założenie żydowskiego państwa w historycznych granicach.

Celem politycznej aktywności i lat walki Izraelskiego Ruchu Wolności i Narodowej Organizacji Wojskowej w Palestynie (Irgun Zvai Leumi) jest rozwiązanie problemu żydowskiego w taki sposób by zupełnie wyzwolić na zawsze żydów.

NOW, która zgadza się z dobrą wolą rządu Rzeszy niemieckiej i jego urzędnikami wobec syjonistycznej aktywności wewnątrz Niemiec i syjonistycznego programu emigracji, podziela pogląd:

1. Wspólne interesy mogą istnieć między Europejskim Nowym Porządkiem opartym na konceptach niemieckich a prawdziwymi aspiracjami narodowymi żydów ucieleśnianymi przez NOW.

2. Możliwa jest kooperacja między Nowymi Niemcami a odnowionym narodowo – folklorowo żydostwem.

3. Założenie historycznego państwa żydowskiego na narodowych i totalitarnych podstawach i związanego sojuszem z Rzeszą niemiecką, będzie stało w interesie Niemiec – umocni niemiecką pozycję na Bliskim Wschodzie.

Na podstawie tych rozważań i pod warunkiem, że rząd Rzeszy niemieckiej uzna narodowe aspiracje Izraelskiego Ruchu Wolności wspominanego powyżej, NOW w Palestynie oferuje swój aktywny udział w działaniach wojennych po stronie Niemiec.

W skład oferty NOW może wchodzić militarna, polityczna i wywiadowcza aktywność wewnątrz Palestyny, a po szczegółowych ustaleniach, również poza Palestyną. Równocześnie żydzi europejscy będą odbywali szkolenie wojskowe i będą z nich tworzone oddziały wojskowe pod przywództwem NOW. Wezmą one udział w operacjach wojennych mających na celu podbicie Palestyny.

Pośredni udział Izraelskiego Ruchu Wolności w Nowym Porządku Europy, już w fazie początkowej wraz z pozytywnie radykalnym rozwiązaniem problemu europejskich żydów, wydatnie zwiększy moralne fundamenty Nowego Porządku w oczach całej ludzkości.

Współpraca Izraelskiego Ruchu Wolności będzie zgodna również z przesłaniem ostatniej przemowy kanclerza Rzeszy niemieckiej, w której zaakcentował iż zetrze każdą koalicję w celu izolowania i zniszczenia Anglii.

Nie zachowała się niemiecka odpowiedź. Jednakże akceptacja tej oferty była bardzo mało prawdopodobna, ponieważ w tym czasie niemiecka polityka była zdecydowanie pro – arabska.(47) Szum uczyniony przez grupę Sterna w celu zawarcia paktu z III Rzeszą, gdy jednocześnie krążyły historie o tym jakoby Hitler eksterminował żydów, dotarł do szerokiej publiczności. Najwyraźniej Stern nie wierzył w te historie lub, w celu utworzenia żydowskiego państwa, wolał współpracować ze śmiertelnym wrogiem swojego ludu.(48)

Yitzhak Shamir był ważnym członkiem Lehi, w czasie gdy ta przedstawiła swoją ofertę. Był on później ministrem spraw zagranicznych Izraela oraz premierem w latach 80. XX w.; z premierostwem na dobre rozstał się w czerwcu 1992 r. Po śmierci Sterna w 1942 r. został szefem operacyjnym Lehi. Shamir zorganizował wiele operacji terrorystycznych, włączając w nie zamordowanie w listopadzie 1944 r. lorda Moyna (brytyjskiego ministra ds. Bliskiego Wschodu) oraz zabójstwo we wrześniu 1948 r. hrabiego Bernadotte (szwedzkiego mediatora z Narodów Zjednoczonych). Po latach, gdy zapytano Shamira o ofertę z 1941 r., potwierdził iż wiedział o propozycji sojuszu z Niemcami wysuniętego przez jego organizację.

Konkluzja

Na przekór pozornej wrogości między reżimem Hitlera a międzynarodowym żydostwem, przez kilka lat interesy żydowskich syjonistów i niemieckich narodowychsocjalistów były ze sobą w koincydencji. We współpracy z syjonistami dla obopólnych celów, dla znalezienia ludzkiego rozwiązania złożonego problemu, III Rzesza była gotowa ponieść wiele poświęceń, nadwątlić relacje z Brytyjczykami oraz rozwścieczyć arabów. Faktycznie w latach 30. XX w. żadne inne państwo nie zrobiło tak wiele dla poparcia żydowsko – syjonistycznych celów jak Niemcy Hitlera.

Przypisy:

1.W. Martini, “Hebr_isch unterm Hakenkreuz,” Die Welt (Hamburg), Jan. 10, 1975. Cited in: Klaus Polken, “The Secret Contacts: Zionism and Nazi Germany, 1933-1941,” Journal of Palestine Studies, Spring-Summer 1976, p. 65.

2.Quoted in: Ingrid Weckert, Feuerzeichen: Die “Reichskristallnacht” (Tübingen: Grabert, 1981), p. 212. See also: Th. Herzl, The Jewish State (New York: Herzl Press, 1970), pp. 33, 35, 36, and, Edwin Black, The Transfer Agreement (New York: Macmillan, 1984), p. 73.

3.Th. Herzl, “Der Kongress,” Welt, June 4, 1897. Reprinted in: Theodor Herzls zionistische Schriften (Leon Kellner, ed.), erster Teil, Berlin: Jüdischer Verlag, 1920, p. 190 (and p. 139).

4.Memo of June 21, 1933, in: L. Dawidowicz, A Holocaust Reader (New York: Behrman, 1976), pp. 150-155, and (in part) in: Francis R. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (Austin: Univ. of Texas, 1985), p. 42.; On Zionism in Germany before Hitler’s assumption of power, see: Donald L. Niewyk, The Jews in Weimar Germany (Baton Rouge: 1980), pp. 94-95, 126-131, 140-143.; F. Nicosia, Third Reich (Austin: 1985), pp. 1-15.

5.Jüdische Rundschau (Berlin), June 13, 1933. Quoted in: Heinz H_hne, The Order of the Death’s Head (New York: Ballantine, pb., 1971, 1984), pp. 376-377.

6.Heinz Höhne, The Order of the Death’s Head (Ballantine, 1971, 1984), p. 376.

7.”Berlin,” Encyclopaedia Judaica (New York and Jerusalem: 1971), Vol. 5, p. 648. For a look at one aspect of this “vigorous life,” see: J.-C. Horak, “Zionist Film Propaganda in Nazi Germany,” Historical Journal of Film, Radio and Television, Vol. 4, No. 1, 1984, pp. 49-58.

8.Francis R. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (1985), pp. 54-55.; Karl A. Schleunes, The Twisted Road to Auschwitz (Urbana: Univ. of Illinois, 1970, 1990), pp. 178-181.

9.Jacob Boas, “A Nazi Travels to Palestine,” History Today (London), January 1980, pp. 33-38.

10.Facsimile reprint of front page of Das Schwarze Korps, May 15, 1935, in: Janusz Piekalkiewicz, Israels Langer Arm (Frankfurt: Goverts, 1975), pp. 66-67. Also quoted in: Heinz H_hne, The Order of the Death’s Head (Ballantine, 1971, 1984), p. 377. See also: Erich Kern, ed., Verheimlichte Dokumente (Munich: FZ-Verlag, 1988), p. 184.

11.Das Schwarze Korps, Sept. 26, 1935. Quoted in: F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (1985), pp. 56-57.

12.Lenni Brenner, Zionism in the Age of the Dictators (1983), p. 83.

13.F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (1985), p. 60. See also: F. Nicosia, “The Yishuv and the Holocaust,” The Journal of Modern History (Chicago), Vol. 64, No. 3, Sept. 1992, pp. 533-540.

14.F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (1985), p. 57.

15.Jüdische Rundschau, Sept. 17, 1935. Quoted in: Yitzhak Arad, with Y. Gutman and A. Margaliot, eds., Documents on the Holocaust (Jerusalem: Yad Vashem, 1981), pp. 82-83.

16.Der Angriff, Dec. 23, 1935, in: E. Kern, ed., Verheimlichte Dokumente (Munich: 1988), p. 148.; F. Nicosia, Third Reich (1985), p. 56.; L. Brenner, Zionism in the Age of the Dictators (1983), p. 138.; A. Margaliot, “The Reaction…,” Yad Vashem Studies (Jerusalem), vol. 12, 1977, pp. 90-91.; On Kareski’s remarkable career, see: H. Levine, “A Jewish Collaborator in Nazi Germany,” Central European History (Atlanta), Sept. 1975, pp. 251-281.

17.”Dr. Wise Urges Jews to Declare Selves as Such,” New York Herald Tribune, June 13, 1938, p. 12.

18.F. Nicosia, The Third Reich (1985), p. 53.

19.Lucy Dawidowicz, The War Against the Jews, 1933-1945 (New York: Bantam, pb., 1976), pp. 253-254.; Max Nussbaum, “Zionism Under Hitler,” Congress Weekly (New York: American Jewish Congress), Sept. 11, 1942.; F. Nicosia, The Third Reich (1985), pp. 58-60, 217.; Edwin Black, The Transfer Agreement (1984), p. 175.

20.H. H_hne, The Order of the Death’s Head (Ballantine, pb., 1984), pp. 380-382.; K. Schleunes, Twisted Road (1970, 1990), p. 226.; Secret internal SS intelligence report about F. Polkes, June 17, 1937, in: John Mendelsohn, ed., The Holocaust (New York: Garland, 1982), vol. 5, pp. 62-64.

21.F. Nicosia, Third Reich (1985), pp. 63-64, 105, 219-220.

22.F. Nicosia, Third Reich (1985), p. 160.

23.Te rozróżnienie daje się wywnioskować także z „Deklaracji Balfura” z listopada 1917 r., w której rząd Wielkiej Brytanii wyraził wsparcie dla „narodowego domu żydowskiego” w Palestynie, jednakże bez jakiejkolwiek wzmianki o państwie żydowskim. Odnosząc się do większości arabskiej tam zamieszkującej deklaracja zastrzegała , że „…jest całkowicie oczywiste, że nie może być nic zrobione co naruszyłoby prawa obywatelskie i religijne istniejących w Palestynie społeczności nie żydowskich”. Cały tekst deklaracji został wydany jako fascymile w Robert John, Behind the Balfour Declaration (IHR, 1988), p. 32.

24.F. Nicosia, Third Reich (1985), p. 121.

25.F. Nicosia, Third Reich (1985), p. 124.

26.David Yisraeli, The Palestine Problem in German Politics 1889-1945 (Bar-Ilan University, Israel, 1974), p. 300.; Also in: Documents on German Foreign Policy, Series D, Vol. 5. Doc. No. 564 or 567.

27.K. Schleunes, The Twisted Road (1970, 1990), p. 209.

28.Circular of January 25, 1939. Nuremberg document 3358-PS. International Military Tribunal, Trial of the Major War Criminals Before the International Military Tribunal (Nuremberg: 1947-1949), vol. 32, pp. 242-243. Nazi Conspiracy and Aggression (Washington, DC: 1946-1948), vol. 6, pp. 92-93.

29.F. Nicosia, Third Reich (1985), pp. 141-144.; On Hitler’s critical view of Zionism in Mein Kampf, see esp. Vol. 1, Chap. 11. Quoted in: Robert Wistrich, Hitler’s Apocalypse (London: 1985), p. 155.; See also: F. Nicosia, Third Reich (1985), pp. 26-28.; Hitler powiedział swojemu adiutantowi w 1939 i później w 1941 r. , że pytał/prosił Brytyjczyków o pomoc w sprawie transferu wszystkich niemieckich żydów do Palestyny lub Egiptu. Brytyjczycy odrzucili ten projekt, mówił, ponieważ mógł on zakłócić porządek. See: H. v. Kotze, ed., Heeresadjutant bei Hitler (Stuttgart: 1974), pp. 65, 95.

30.F. Nicosia, Third Reich (1985), pp. 156, 160-164, 166-167.; H. H_hne, The Order of the Death’s Head (Ballantine, pb., 1984), pp. 392-394.; Jon and David Kimche, The Secret Roads (London: Secker and Warburg, 1955), pp. 39-43. See also: David Yisraeli, “The Third Reich and Palestine,” Middle Eastern Studies, October 1971, p. 347.; Bernard Wasserstein, Britain and the Jews of Europe, 1939-1945 (1979), pp. 43, 49, 52, 60.; T. Kelly, “Man who fooled Nazis,” Washington Times, April 28, 1987, pp. 1B, 4B. Based on interview with Willy Perl, author of The Holocaust Conspiracy.

31.Y. Arad, et al., eds., Documents On the Holocaust (1981), p. 155. (Szkoleniowy kibuc istniał w Nuendorfie, i być może działał nawet po marcu 1942 r.)

32.On the Agreement in general, see: Werner Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer nach Palaestina (Tübingen: Mohr/Siebeck, 1972).; David Yisraeli, “The Third Reich and the Transfer Agreement,” Journal of Contemporary History (London), No. 2, 1971, pp. 129-148.; “Haavara,” Encyclopaedia Judaica (1971), vol. 7, pp. 1012-1013.; F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question (Austin: 1985), pp. 44-49.; Raul Hilberg, The Destruction of the European Jews (New York: Holmes and Meier, 1985), pp. 140-141.; The Transfer Agreement, by Edwin Black, is detailed and useful. However, it contains numerous inaccuracies and wildly erroneous conclusions. See, for example, the review by Richard S. Levy in Commentary, Sept. 1984, pp. 68-71.

33.E. Black, The Transfer Agreement (1984), pp. 328, 337.

34.On opposition to the Haavara in official German circles, see: W. Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer nach Palaestina (1972), pp. 31-33.; D. Yisraeli, “The Third Reich,” Journal of Contemporary History, 1971, pp. 136-139.; F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question, pp. 126-139.; I. Weckert, Feuerzeichen (1981), pp. 226-227.; Rolf Vogel, Ein Stempel hat gefehlt (Munich: Droemer Knaur, 1977), pp. 110 ff.

35.W. Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer (1972), p. 31. Entire text in: David Yisraeli, The Palestine Problem in German Politics 1889-1945 (Israel: 1974), pp. 298-300.

36.Interior Ministry internal memo (signed by State Secretary W. Stuckart), Dec. 17, 1937, in: Helmut Eschwege, ed., Kennzeichen J (Berlin: 1966), pp. 132-136.

37.W. Feilchenfeld, et al, Haavara-Transfer (1972), p. 32.

38.E. Black, Transfer Agreement, pp. 376-377.

39.E. Black, Transfer Agreement (1984), pp. 376, 378.; F. Nicosia, Third Reich (1985), pp. 238-239 (n. 91).

40.E. Black, Transfer Agreement, p. 379.; F. Nicosia, Third Reich, pp. 212, 255 (n. 66).

41.W. Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer, p. 75.; “Haavara,” Encyclopaedia Judaica, (1971), Vol. 7, p. 1013.

42.E. Black, Transfer Agreement, pp. 379, 373, 382.

43.Circular of January 25, 1939. Nuremberg document 3358-PS. International Military Tribunal, Trial of the Major War Criminals Before the International Military Tribunal (Nuremberg: 1947-1949), Vol. 32, pp. 242-243.

44.Werner Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer nach Palaestina (Tübingen: Mohr/Siebeck, 1972). Quoted in: Ingrid Weckert, Feuerzeichen (Tübingen: Grabert, 1981), pp. 222-223.

45.W. Feilchenfeld, et al., Haavara-Transfer nach Palaestina (1972). Quoted in: I. Weckert, Feuerzeichen (1981), p. 224.

46.Original document in German Ausw_rtiges Amt Archiv, Bestand 47-59, E 224152 and E 234155-58. (Photocopy in author’s possession).; Complete original German text published in: David Yisraeli, The Palestine Problem in German Politics 1889-1945 (Israel: 1974), pp. 315-317. See also: Klaus Polkhen, “The Secret Contacts,” Journal of Palestine Studies, Spring-Summer 1976, pp. 78-80.; (At the time this offer was made, Stern’s Lehi group still regarded itself as the true Irgun/NMO.)

47.Arabscy nacjonaliści byli wrogo nastawieni wobec Brytyjczyków, którzy rządzili większą częścią ich świata, włączając Egipt, Irak i Palestynę. Ponieważ Brytyjczycy i Niemcy prowadzili wojnę, Niemcy wspierali arabów. Lider arabskiej Palestyny wielki mufti Jerozolimy, Haj Amin el-Husseini, ściśle współpracował z Niemcami w latach wojny. Po ucieczce z Palestyny, przemawiał do arabów za pośrednictwem niemieckiego radia oraz pomagał zaciągać muzułmańskich rekrutów w Bośni do Waffen SS.

48.Israel Shahak, “Yitzhak Shamir, Then and Now,” Middle East Policy (Washington, DC), Vol. 1, No. 1, (Whole No. 39), 1992, pp. 27-38.; Yehoshafat Harkabi, Israel’s Fateful Hour (New York: Harper and Row, 1988), pp. 213-214. Quoted in: Andrew J. Hurley, Israel and the New World Order (Santa Barbara, Calif.: 1991), pp. 93, 208-209.; Avishai Margalit, “The Violent Life of Yitzhak Shamir,” New York Review of Books, May 14, 1992, pp. 18-24.; Lenni Brenner, Zionism in the Age of the Dictators (1983), pp. 266-269.; L. Brenner, Jews in America Today (1986), pp. 175-177.; L. Brenner, “Yitzhak Shamir: On Hitler’s Side,” Arab Perspectives (League of Arab States), March 1984, pp. 11-13.

49.Avishai Margalit, “The Violent Life of Yitzhak Shamir,” New York Review of Books, May 14, 1992, pp. 18-24.; Lenni Brenner, Zionism in the Age of the Dictators (1983), pp. 266-269.; L. Brenner, Jews in America Today (1986), pp. 175-177.; L. Brenner, “Skeletons in Shamir’s Cupboard,” Middle East International, Sept. 30, 1983, pp. 15-16.; Sol Stern, L. Rapoport, “Israel’s Man of the Shadows,” Village Voice (New York), July 3, 1984, pp. 13 ff.

http://www.disinfo.com/2012/01/supreme-court-rules-congress-may-re-copyright-public-domain-works/

Autor:  Jacob Sloan, Disinfo.com, 23 I 2012 r., przekład: Ussus

Biblia łacińska z 1407 r. Już niedługo trójki chłopsko-robotniczo-żołnierskie zrobią porządek z kapłanami bezwstydnie piracącymi Pismo Święte po kościołach.

Dekady lub stulecia po tym jak twórca przeniósł się do innego świata, obraz, film, literatura może pozostać “chroniona” prawami autorskimi, być może na zawsze - orzekł Sąd Najwyższy. Ars Technica donosi:

“Kongres może przejąć książki, utwory muzyczne i inne prace z domeny publicznej, które mogą być swobodnie wykorzystywane, i ponownie nadać im status ‘copyright’, orzekł w środę Sąd Najwyższy. W orzeczeniu 6-2, sąd orzekł, że materiały wchodzące do domeny publicznej nie wchodzą do ‘obszaru którego nie mogą opuścić’.

Sąd decydował na wniosek grupy dyrygentów orkiestr, edukatorów, wykonawców, wydawców i filmowych archiwistów, którzy wołali o sprawiedliwość – o przywrócenie nadanych praw przeciwko grupom, które wykorzystują zarobkowo dzieła z domeny publicznej.

Twierdzą oni, że ponowne nadawanie praw autorskich dziełom do których takie prawa wygasły, utrudni korzystanie z nich tym, którzy robią to bez potrzeby licencji. Istnieją miliony takich dzieł. Niektóre są dobrze znane jak np. ‘Things to come’ H. G. Wallsa, ‘Metropolis’ Fritza Langa, czy kompozycje muzyczne Igora Fiodorowicza Strawińskiego.”

• W Polsce internet jest powszechnie dostępny dopiero od 6 – 7 lat. Powszechny dostęp oznacza mniej więcej to, że zwykły obywatel, który może pomarzyć o zarabianiu średniej krajowej pensji, może pozwolić sobie na zainstalowanie łącza stałego. Kilka lat temu mógł korzystać jedynie z połączenia modemowego – astronomicznie drogiego dostępu do internetu (młodsi pewnie już nie wiedzą, że kosztowało to tyle co telefoniczna rozmowa lokalna według stawki operatora).

• Popularność i zaufanie do mediów tradycyjnych spada na łeb, na szyję. Tylko w sondażach partie cieszą się „zaufaniem” wyborców. Politycy wiedzą, że udział w nich bierze tylko żelazny elektorat (każdej partii), a większość odkłada słuchawkę gdy zorientuje się o co chodzi. Wielu ludzi ogląda wiadomości w telewizorni już tylko z przyzwyczajenia i dlatego, że nie wie gdzie szukać uczciwej informacji (cokolwiek wpiszą w googla to wyskoczy im wikipedia). W internecie, w taki lub inny sposób, można znaleźć też lepszą, ciekawszą rozrywkę niż w tradycyjnej mediodajni. Łączy się to także ze spadkiem wpływów z reklam (media państwowe chcą bronić swojej pozycji) – próbuje się więc temu zapobiegać poprzez krępowanie internetu.

• „Alternatywny” internet – blogi i serwisy internetowe uczciwie przedstawiające problemy polityczne, społeczne, ekonomiczne cieszą się coraz większą popularnością. Wobec totalnego zakłamania szerzonego w szkołach, na uniwersytetach, politechnikach (np. osiągnięcia Nikoli Tesli) i w mediach, bez przesady można je nazwać „latającym uniwersytetem”. W czasie drugiej wojny światowej nazywano tak tajne nauczanie w Polsce. Nauczyciele, profesorowie przyjmowali potajemnie swoich uczniów, studentów w prywatnych mieszkaniach i prowadzili zajęcia. Młodzi ludzie zdobywali w ten sposób nie tylko matury, ale i wyższe wykształcenie.

Biorąc pod uwagę, że internet jest tak krótko powszechnie dostępny, a mimo to staje się tak szybko głównym, wymykającym się cenzurze źródłem informacji – rządziciele zaczynają bać się o swoje stołki.

Nawet jeśli ACTA lub SOPA nie wejdą teraz w życie, to bardzo szybko pojawi się jakaś nowa cenzorska inicjatywa. Walka o wolność informacji, która to jest gwarantowana we wszystkich konstytucjach, przybiera na sile. Każdy z nas, piszący, komentujący, czytający, rozmawiający ze znajomymi o problemach dzisiejszego świata, jest wartościowym żołnierzem. Elity wiedzą, że nie ma znaczenia, czy to Newa, czy Potomac, czy gdzieś pomiędzy, każdego dnia komuś „otwierają się oczy”. Jest to jedna, z bardzo niewielu ostatnio, pocieszająca informacja.

http://english.pravda.ru/business/companies/14-10-2010/115363-machines_of_war_blackwater_monsanto_billgates-0/

Autor: Silvia Ribeiro, 14 X 2010 r., przekład: Ussus

13 X 2003 r. Paul Bremer, "namiestnik" Iraku, w otoczeniu "pracowników" Blackwater. Najwyżsi urzędnicy ds. okupacji zawsze korzystają z ochrony najemników.

Raport Jeremy’ego Scahill’a (Blackwater’s Black Ops, 9/15/2010) ujawnił, że największa armia najemników na świecie, Blackwater (teraz nazywająca się Xe Services) została potajemnie sprzedana międzynarodowemu koncernowi Monsanto. Blackwater zmieniło nazwę w 2009 r. po tym jak stało się „sławne” z licznych nadużyć popełnionych w Iraku, włączając w nie masakry cywili. Pozostaje jednak największym kontrahentem amerykańskiego Departamentu Stanu, jego „służbą bezpieczeństwa”; umożliwia dogodne praktykowanie państwowego terroryzmu poprzez możliwość zaprzeczania jego istnieniu.

Wielu wojskowych i byłych oficerów CIA pracuje dla Blackwater lub innych powiązanych firm, utworzonych w celu odwracania uwagi od jego złej reputacji oraz zwiększania wpływów z niecnych usług poczynając od informacji, wywiadu i infiltracji, a kończąc na politycznym lobbingu i szkoleniu paramilitarnym – usług świadczonych dla innych rządów, banków i międzynarodowych korporacji. Według Scahill’a międzynarodowy biznes, z korporacjami takimi jak Mosnsanto, Chevron i gigantami finansowymi jak Barclays, Deutsche Bank, jest kierowany przez dwie spółki będące w posiadaniu Erika Prince’a, właściciela Blackwater: Total Intelligence Solutions oraz Terrorism Research Center. Tacy udziałowcy i dyrektorzy są w posiadaniu Blackwater.

Jednym z nich jest Cofer Black, znany z brutalności, jeden z dyrektorów CIA. Nawiązał kontakty z Monsanto w 2008 r. jako dyrektor Total Intelligence. Podpisał kontrakt na szpiegowanie oraz infiltrowanie organizacji chroniących prawa zwierząt, anty GMO, oraz skupiających się na innych niecnych poczynaniach biotechnologicznych gigantów.

Kevin Wilson kierownik Monsanto odmówił Scahill’owi komentarza, jednak później potwierdził w The Nation, że wynajął Total Intelligence w 2008 i 2009 r. jedynie w celu prześledzenia „publicznych rewelacji rynkowych” rywali Monsanto. Powiedział również, że Total Intelligence „było zupełnie innym bytem niż Blackwater”.

Jednakże Scahill, po spotkaniu z Wilson’em, wszedł w posiadanie kopii emaili Cofer’a Black’a, w których ten wyjaśnia innym byłym agentom CIA używając ich firmowych (z Blackwater) „adresów email, że konkluzja z dyskusji z Wilson’em była taka iż Total Intelligence zostanie „ramieniem wywiadowczym Monsanto”, szpiegującym aktywistów oraz przeprowadzającym inne akcje np. „nasi ludzie legalnie integrujący te grupy”. Monsanto zapłaciło dla Total Intelligence 127.000 w 2008 i 105.000 $ w 2009 r.

Nic dziwnego, że spółka zaangażowała się w „śmiercionośną naukę” tak jak Monsanto, które jest odpowiedzialne za produkcje i rozprzestrzenianie toksyn takich jak Agent Orange, PCBs, pestycydów, hormonów, genetycznie modyfikowanych nasion, i jest powiązana z jedną z wielu bandyckich firm.

Niemal równocześnie z opublikowaniem artykułu w The Nation, Via Campesina doniosła o zakupie 500,000 akcji Monsanto, za ponad 23 miliony dolarów, przez Fundację Bill’a i Melindy Gates’ów; akcja ta zupełnie obnaża „filantropijną” działalność tejże fundacji. Kolejny niezbyt zadziwiający związek.

Jest to mariaż dwóch najbrutalniejszych monopoli w historii przemysłu: Bill Gates kontroluje ponad 90 % rynku komputerowego, a Monsanto około 90 % rynku transgenicznych nasion oraz większą część rynku pozostałych nasion. Nie ma żadnego innego tak niszczącego monopolu jak te wymienione, których istnienie jest zupełnym zaprzeczeniem kapitalistycznej zasady „rynkowej rywalizacji”. Zarówno Gates jak i Monsanto są bardzo zawzięci w obronie swoich monopoli.

Mimo że Bill Gates próbuje udawać, że jego fundacja nie jest powiązana z biznesem to wszystko wskazuje, że jest odwrotnie: większość datków jest spożytkowywana na komercyjne inwestycje potentata. Nie tylko same „datki”, ale również płacone podatki. Zyski inwestuje tam gdzie jest to dla niego najwygodniejsze, włączając propagandę swoich dobrych intencji. „Donacje” finansują projekty takie jak niszczycielska geoinżynieria lub zastępowanie naturalnej medycyny przez opatentowane medykamenty hi - tech w najbiedniejszych rejonach świata. Cóż za przypadek, że byli sekretarze zdrowia Julio Frenk i Ernesto Zedillo są doradcami fundacji Gatesa!

Gates, tak jak Monsanto, próbuje niszczyć na całym świecie tradycyjne rolnictwo. W tym celu wykorzystują głównie „Alliance for a Green Revolution in Africa” (AGRA) [sojusz dla zielonej rewolucji w Afryce - Ussus]. Projekt działa niczym koń trojański. Pozbawia ubogich rolników w Afryce dostępu do ich tradycyjnych nasion, zastępując je swoimi nasionami, a ostatecznie genetycznie modyfikowanymi (GM). W 2006 r. fundacja Gatesa wynajęła dyrektora Monsanto Roberta Horsch’a. Teraz Gates, osiągając wielkie zyski, rusza prosto do źródła.

Blackwater, Monsanto i Gates są trzema składnikami jednego narzędzia: machiny wojennej walczącej przeciwko planecie oraz większości jej mieszkańców. Walczą oni z rolnikami, autochtonicznymi społecznościami, ludźmi dzielącymi się ze sobą nawzajem swoją wiedzą i informacjami oraz z wszystkimi innymi, którzy nie chcą stać pod egidą zysków oraz niszczycielskiego kapitalizmu.

Jan Henryk Dąbrowski - generał, mason, duchowy ojciec francuskiej Legii Cudzoziemskiej.

Na mocy rozporządzenia ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego „Mazurek” został uznany oficjalnie za hymn państwowy w 1926 r. Kolejnym ciekawym aktem prawnym jest „Ustawa o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych” z dnia 31 I 1980 r., która ustanawiała „Mazurka” hymnem państwowym, czyli „Pieśń Legionów”(1) była także hymnem państwowym PRLu!

Polski hymn państwowy uroczyście śpiewany jest na wielu uroczystościach. Rozpoczęcie roku szkolnego, jego zakończenie, święta państwowe, marsze, pochody itd. nie obyłyby się bez hymnu państwowego. No właśnie państwowego, a nie narodowego! A jakie państwo jest… nie każdy widzi. I tutaj pojawia się pytanie, czy hymn państwowy, „Mazurek Dąbrowskiego”, jest pieśnią patriotyczną?

Osoby dramatu, czyli: „Po owocach ich poznacie” (Mt.7:16)

Generał Jan Henryk Dąbrowski był twórcą Legionów Polskich utworzonych we Włoszech. Masoński serwis „Wirtualny Wschód Wolnomularski” podaje, że był masonem(2) i rzeczywiście nie tylko źródła masońskie to potwierdzają. Kościół zawsze potępiał masonerię, wolnomularstwo. Już papież Klemens XII w 1738 r. w bulli „In eminenti” zakazał jakichkolwiek kontaktów z masonerią.(3) Równało się to z tym, że jeśli ktoś zostawał masonem ipso facto popadał pod ekskomunikę – sam wykluczał się z Kościoła. Apostata bohaterem katolickich Polaków?

A czym były Legiony Polskie i jakie owoce wydały? Najlepiej będzie porównać je do francuskiej Legii Cudzoziemskiej. LC utworzono w 1831 r. w celu obrony francuskich posiadłości kolonialnych w Afryce (tak dla ścisłości to LC kupiono od Hiszpanów). Istniał jednak jeszcze inny ważny motyw, którego próżno szukać w podręcznikach. Otóż chodziło o pozbycie się kłopotliwego bardzo elementu, który rozprzestrzenił się we Francji – przeróżnych „bojowników o wolność”, pożytecznych idiotów, których cześć stanowili także Polacy. Chcą walczyć? Niech walczą! Generała Dąbrowskiego należy więc uważać za prekursora – twórcę Legii Cudzoziemskiej.

Legiony Polskie stanowiły posiłkową armię francusko – napoleońską. Utworzone dzięki porozumieniu generała Dąbrowskiego z Dyrektoriatem (Dyrektoriat – banda skorumpowanych złodziei grabiących Francję, rząd „francuski”). Brały udział w wielu operacjach – walczyły z Włochami z różnych ówczesnych republik, także z Państwem Kościelnym, z Prusakami, Austriakami Rosjanami, Hiszpanami, a na koniec… z murzynami z Santo Domingo. Tzn. z murzynami walczyli ci, którzy mieli szczęście/nieszczęście przeżyć te wszystkie boje. Tak to w imię szczytnego hasła „Za wolność waszą i naszą” dzielni polscy żołnierze walczyli z narodami Europy. I nikomu do głowy nie przyjdzie, że Włosi, Hiszpanie i murzyni tylko bronili się przed żądnym władzy Napoleonem i jego panami…

W ogóle okres od wybuchu rewolucji we Francji 1789 r., wojen napoleońskich, aż do kongresu wiedeńskiego 1814 – 1815 r. to historia nieustannych wojen. Cała Europa od Lizbony po Moskwę spłynęła krwią. Ale w szkołach i na uczelniach jest przedstawiany jako bohatersko – romantyczny czas walki o wolność (w domyśle demokrację). Wolność, równość, braterstwo? Nie, nie tak brzmiało hasło rewolucji. Liberte, egalite, fraternite ou la mort! Wolność, równość, braterstwo lub śmierć! Taka była prawda! Jednak dzięki sprawnej propagandzie masonerii udało się zamieszać ludziom w głowach i ci już nie pamiętają jak pierwotnie brzmiało hasło rewolucji. Albo jesteś z nami albo jesteś trupem!

Także generał Józef Wybicki, autor „Mazurka”, był masonem. Wymieniony serwis masoński wprawdzie ma co do tego wątpliwości, ale trudno sobie wyobrazić, by podwładny Dąbrowskiego nie orientował się w sytuacji… Zresztą Wybicki był aktywnym działaczem sejmu czteroletniego i wielkim orędownikiem konstytucji 3 maja – jednej z wielu antypolskich prowokacji. Jak bardzo Dąbrowski z Wybickim przypominają dzisiejszych polskojęzycznych kondotierów w służbie „Ameryki”… To nie oni nadstawiają karku, głowy szeregowych spadają, a pieniądze płyną.

W hymnie umieszczono również Napoleona. W ogromniej mierze odpowiadał on za straszny rozlew krwi w całej ówczesnej Europie, jednak był tylko pionkiem „historii”. Był najwyższy czas, by ktoś zrobił porządek z Dyrektoriatem – wszechobecne łotrostwo, korupcja, złodziejstwo doprowadzały Francuzów do szału. Wtedy “wyskoczył” Napoleon – szlachetka z Korsyki. Bonaparte traktował sprawę polską marginalnie, Polaków tylko jako rekrutów do własnych armii, mięso armatnie.

Na pohybel wam i nam! Samosierra 1808 r.: polscy żołnierze (ach! co to było za wojsko! do legendy przeszło rzekomo pochwalne powiedzenie Napoleona: "Pijany jak Polak") atakują Hiszpanów. Po trupach jednych i drugich Bonaparte wjechał do Madrytu.

Kilka słów o Księstwie Warszawskim. Napoleon utworzył marionetkowe księstwo (znamienne, że pod naciskiem króla pruskiego nie zdecydował się na użycie w nazwie przymiotnika „polskie”; tak więc więcej wspólnego z polskością miała Polska Republika Ludowa niż Księstwo Warszawskie – tylko dzięki nazwie, no ale…). Służyło jako bufor między Rosją, Prusami, Austrią, szachowało wrogów Napoleona. Stanowiło bazę rekrutów – strasznie zrujnowane i zadłużone po wystawieniu nieproporcjonalnej ogromnej armii do dyspozycji cesarza idącego na Moskwę. Historycy mówią nawet o 90 tysiącach żołnierzy, podczas gdy cała wielka armia liczyła około pół miliona. Czy taka “gorliwość” nie przypomina “polskiej prowincji” w Iraku?? A teraz uwaga, uwaga, bardzo ważne! To wtedy zaczęła się zorganizowana, systematyczna wojna z rodziną. Wprowadzono tzw. kodeks napoleoński, zbiór prawa cywilnego. Kodeks wprowadzał śluby cywilne. Sakrament won! Bóg precz! Mały kamyczek od którego się zaczęło. Bowiem poza mordowaniem chrześcijan, celem wojen napoleońskich było również rozsiewanie po całym kontynencie masońskiego prawodawstwa. Wywołało to ogromną burzę, ponieważ kapłanów uczyniono urzędnikami państwowymi – byli zmuszani do udzielania ślubów cywilnych. W Księstwie nie obeszło się bez prześladowań religijnych, obitych twarzy, siniaków… W 1808 r. „francuskie” władze wygnały redemptorystów rzekomo „współpracujących” z Austriakami. Kościół pw. św. Benona w Warszawie, który zajmowali, zamieniono na koszary, magazyn. Do takich rzeczy posuwali się jedynie ich „młodsi bracia w wierze” – sowieci. Jest dziwne/niedziwne, że na oficjalniej stronie zakonu bardzo mało o tym wydarzeniu.(4)

Hetman Czarniecki - jedyna pozytywna postać "Mazurka". Wprawdzie jest jeszcze Ojciec i Basia, ale to osoby fikcyjne.

Wśród tego szemranego towarzystwa znalazł się także hetman Stanisław Czarniecki, bohater wojny partyzanckiej ze Szwedami (wtedy porucznik). Wraz z Ojcem i Basią nadaje hymnowi kolorytu, “legitymizuje” pozostałą zgraję. Jedna jaskółka wiosny nie czyni.

W oryginalnej wersji hymnu jako ostatnia pojawia się zwrotka:

Na to wszystkich iedne głosy:

“Dosyć tey niewoli

mamy Racławickie Kosy,

Kosciuszkę, Bóg pozwoli.

Rzeź Pragi - rezultat inżynieryjnego geniuszu Kościuszki.

Na dokładkę gloryfikuje się tzw. powstanie kościuszkowskie. Kościuszko także był masonem(5). Nawet na pieczęci powstania umieścił świątynię Hirama, ale potem uświadomiono go, że takie coś to w Polsce nie przejdzie i wycofał się z tego pomysłu. Kościuszko był pomagierem francuskojęzycznych masonów, a całe „powstanie” prowokacją antyrosyjską, która być może zapobiegła pacyfikacji rewolucyjnej Francji.

Wskutek działań Marie-Louisa Descorches’a (targowiczanie wyrzucili tego „francuskiego” szczura z Warszawy) powołano w Lipsku Komitet Emigracyjny (w zgodzie z ustaleniami politycznymi Konwentu Narodowego, który wspierał „walki o wolność”). W 1793 r. Kościuszko szukał w Paryżu poparcia, ale wiele rzekomo nie uzyskał. W Warszawie powołano sprzysiężenie w którego skład weszło wielu masonów od mieszczaństwa poczynając, a kończąc na arystokracji. Zarówno Lipsk jak i Warszawa na przywódcę „powstania” wysunęły Kościuszkę.(6)

Ha! Nawet polscy historycy przyznają, że największym militarnym sukcesem „powstańców” nie były Racławice, ale oblężenie Warszawy (13 VII – 6IX 1794 r.). O, to geniusz inżynieryjny jak Warszawę ufortyfikował! A Praga? A kto by się tym martwił?! Praga nie Warszawa! I tak rezultatem tego sukcesu militarnego została rzeź Pragi.

Gdzie jest Bóg?

Hymn to starożytny gatunek literacki należący do liryki. W hymnach wychwalano, dziękowano bogu, bogom; hymn to uroczysta modlitwa. Istniało wiele gatunków hymnów np. dytyramb był hymnem do boga Dionizosa. Te dzisiejsze piosnki zwane hymnami mają niewiele wspólnego z prawdziwymi hymnami. To nie przypadek. Ateistyczne elity dążą do wyeliminowania Boga i religii z życia. Oczywiście istnieje wiele pięknych świeckich pieśni patriotycznych jak np. „Czerwone maki”, „Rozkwitały pąki białych róż”, ale to nie są hymny. Wprawdzie w ostatniej oryginalnej zwrotce „Mazurka” wspomina się o Bogu, ale to nie przypadek, że Bóg pojawia się w ostatnim wersie ostatniej zwrotki. Czasem masoneria musi robić jakieś minimalne ustępstwa.

Nic więc dziwnego, że „Mazurek” został uznany hymnem przez II Rzecz Piłsudskiego, przez PRL i przez III Rzecz. Nie ma Boga, ale za to są „nasi” bracia fartuszkowi, są klęski polskiego narodu, więcej nie trzeba. No cóż jakie państwo taki hymn państwowy.

Prawdziwym hymnem Polaków, hymnem narodowym jest „Bogurodzica”:

Bogarodzica dziewica, Bogiem sławiona Maryja,
U twego syna Gospodzina matko zwolona, Maryja!
Zyszczy nam, spuści nam.
Kyrieleison.

Twego syna Krciciela zbożny czas,
Usłysz głosy, napełni myśli człowiecze.
Słysz modlitwę, jenże cię prosimy.
O o, dać raczy, jegoż prosimy:
Daj na świecie zbożny pobyt,
Po żywocie rajski przebyt.
Kyrieleison.

Narodził się nas dla syn boży.
W to wierzy, człowiecze zbożny,
Iż przez trud Bog swoj lud
Odjął diabłu strożą.

Przydał nam zdrowia wiecznego,
Starostę skował pkielnego,
Śmierć podjął, wspomionął
Człowieka pirwego.

Jenże trudy cirpiał bezmiernie,
Jeszczeć był nie przyśpiał zawiernie,
Aliż sam Bog zmartwychwstał.

Adamie, ty boży kmieciu,
Ty siedzisz u Boga <w> wiecu,
Donieś nas swe dzieci,
Gdzież krolują anjeli.

Tam radość, tam miłość, tam widzenie Tworca
Anjelskie bez końca,
Tuć się nam wzjawiło diable potępienie.

Ni śrzebrem, ni złotem nas diabłu odkupił,
Swą mocą zastąpił.
Ciebie dla, człowiecze, dał Bog przekłoć sobie
Bok, ręce, nodze obie,
Krew świętą swą z boku na zbawienie tobie.

Wierzże w to, człowiecze, iż Jezu Kryst prawy
Cirpiał za nas rany,
Swą świętą krew przelał za nas krześcijany.

O duszy o grzesznej sam Bog pieczą ima,
Diabłu ją odejma,
Gdzież to sam przebywa, tu ją k sobie przyjma.

Już nam czas, godzina, grzechow się kajaci,
Bogu chwałę daci,
Ze wszemi siłami Boga miłowaci.

Maryja dziewica, prosi syna twego,
Krola niebieskiego,
Aby nas uchował ode wszego złego.

Wszytcy święci, proście,
Nas grzeszne wspomożcie,
Bysmy z wami byli,
Jezu Krysta chwalili.

Tegoż nas domieści, Jezu Chryste miły,
Bysmy z tobą byli,
Gdzie się nam radują już niebieskie siły.

Amen, amen, amen, amen, amen, amen,
Amen, tako Bog daj,
Bysmy poszli wszytcy w raj,
 Gdzież krolują anjeli.(7)

„Bogurodzicę” śpiewali nasi przodkowie na polach Grunwaldu. No, nie! Pieśń, z którą łączy się klęska germaństwa a wiktoria polska, nie może być hymnem! Nie w dzisiejszych parchatych czasach!

Konkluzja

„Mazurek Dąbrowskiego” jest hymnem państwowym tzw. III Rzeczypospolitej. Wybicki wprost genialnie ułożył jego treść tak, by przekaz ideologiczny pasował do tego „państwa”. Autor gloryfikuje klęski narodu polskiego i antypolskie prowokacje. Tylko Czarniecki wraz z Ojcem i Basią nie pasują ideologicznie, ale nadają „hymnowi” kolorytu, zostają bezwzględnie wykorzystani w tej hucpie. Z patriotyzmem “Mazurek” ma tyle wspólnego co tzw. III Rzeczypospolita z polskością. Jest to patriotyzm koszerny, bez Boga, bez religii, bez polskości, a jedynie z polskojęzycznymi marionetkami na usługach nieznanych/znanych panów ciemności.

Przypisy:

1. http://www.abc.com.pl/serwis/du/2005/2000.htm; zob. też: http://isap.sejm.gov.pl/Download?id=WDU20100180096&type=1.

2. http://wolnomularstwo.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=82&Itemid=44.

3. A. de Lassus „Masoneria”, Komorów 2008, s. 165 – 166.

4. http://www.redemptor.pl/100lat_prowincji.php?id=16.

5. Zob. fragment książki Henryka Pająka “Bestie końca czasów”: http://obnie.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=297:rewolucja-francuska-masoneria-kosciuszko&catid=65:masoneria&Itemid=27.

6. M. Markiewicz „Historia Polski 1492 – 1795”, Kraków 2002, s. 707.

7. Najstarszy druk ze „Statutów” Jana Łaskiego (wyd. Jan Haller, Kraków 1506): http://staropolska.pl/sredniowiecze/poezja_religijna/bogurodzica/bogurodzica.html.

http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28286 

Autor: Sherwood Ross, Global Research, 19 XII 2011 r.; przekład: Ussus

Zdjęcie wykonane w Iraku. Podkładający ajdika potrafią nocą rozkuć asfalt, podłożyć go, załatać dziurę i dać nogę.

Mimo wydania co najmniej 60 mld $ na walkę z nimi Pentagon zdaje się przegrywać z improwizowanymi urządzeniami wybuchowymi (IED), które powodują śmierć dwóch na trzech żołnierzy amerykańskich w Iraku i Afganistanie. Nie powstrzyma to jednak Pentagonu przed wydaniem kolejnych 10,1 mld $ w następnym roku na zminimalizowanie strat ludzkich, które wyrządzają IED w swojej najdłuższej wojnie.

Jednak tylko od 10 do 15 % IED zabija lub rani amerykańskich żołnierzy. „Statystyczne prawdopodobieństwo, że (wróg) zostanie zabity lub raniony podczas zakładania bomby jest bliskie zera”, pisze Andrew Cockburn w listopadowym numerze magazynu „Harper”. Twierdzi, że od maja 2007 r. około 70000 IED zostało założonych w samym Iraku.

„Skonstruowane z garnków kuchennych, telefonów komórkowych, baterii do latarek, rolniczych nawozów i innych przeróżnych składników; ta broń domowej roboty zmieniła bieg wojen w Iraku i Afganistanie”, pisze Cockburn. „Są tak dobrze przystosowane do działań wojennych jak to tylko możliwe.”

Według Wikipedii: „W 2009 r. miało miejsce 7228 ataków IED w Afganistanie; był to 120 % wzrost w stosunku do roku poprzedniego, rekord całej wojny.”

W ostatnim roku „ataki IED w Afganistanie raniły 3366 amerykańskich żołnierzy, co stanowi niemal 60 % rannych przez IED od początku wojny… Powstańcy położyli 14661 IED w 2010 r., co stanowi 62 % wzrost w stosunku do roku poprzedniego”, stwierdza Wikipedia.

„Zasada jest taka, że znajdujemy około połowy wszystkich IED, zanim wybuchną”, mówi generał Michael Oates Cockburnowi. Pozostała część wybucha, jednak jedna trzecia z tego nie wyrządza strat/obrażeń ponieważ jest źle założona, mało skuteczna, nie przebija pancerzy i osłon, kontynuuje Oates. Jednak, „Około 10 – 15 % zabija lub rani naszych żołnierzy, sprzęt; procent ten zażarcie utrzymuje się od około 2004 r.”

Analityk wojskowy Rex Rivolo twierdzi, że siatka produkująca, zakładająca, detonująca IED składa się z 15000 ludzi i że jest to „zdecydowanie rozwijający się sektor.” Ustawiający IED zarabiają około 15 $ za robotę. Analityk uważa, że najlepszym rozwiązaniem na powstrzymanie tego procederu jest rozpoczęcie obserwacji zagrożonych terenów przez lekkie samoloty, urządzenia szpiegowskie.

„Kiedy Rivolo zobaczył testy – ćwiczenia w Jordanii w 2005 r., które w sposób oczywisty demonstrowały skuteczność małych samolotów, wszystkie kopie końcowego raportu zostały wycofane i zniszczone”, pisze Cockburn. Rivolo powiedział mu: „Jak na ich gust to było zbyt tanie rozwiązanie.” Rivolo kierował badaniami w Counter-IED Operations Integration Center in Baghdad.

Inny pogląd przedstawia Franklin Spinney, były analityk w Pentagonie, który twierdzi, że osoby podające tanie rozwiązania w celu zminimalizowania strat wyrządzanych przez IED „są antytezą technicznej-wojny sprawiającej, że pieniądze płyną dalej. Amerykańskie wojsko doprowadziło do tego, że jakiekolwiek niespodziewane, nieplanowane rozwiązanie jakiegokolwiek problemu wojennego może zostać odrzucone jeśli nie powstało wskutek ściśle zaplanowanych procedur.”

W odpowiedzi duża część amerykańskich pieniędzy jest przeznaczana na wymyślne systemy inwigilacji. Lotnictwo i wojska lądowe ciężko pracują budując sterowce wydając odpowiednio 211 i 517 mln $; mogą one unosić się na wysokości 20000 stóp lub wyżej przez tydzień, wyszukując ludzi zakładających IED.

Osobom podkładającym IED przypisuje się status High Value Target [cel o wysokim znaczeniu], a ich wyeliminowanie jest „ostatecznym celem w naszej kontr strategii IED”, pisze Cockburn. Dotychczas, gdy zostanie zabity podkładacz bomby HVT, częstotliwość ataków w promieniu trzech mil od uderzenia wzrasta średnio o 20 %, dodaje.

Według Rivola „nasza główna strategia w Iraku jest nieskuteczna i wymaga zmian”. Zamordowany HVT jest zwykle zastępowany przez następnego w ciągu doby; Rivolo dodaje, że „nowy facet próbuje pracować ostrożniej.”

Jeśli strategia jest nieskuteczna, cynik może zapytać, czy rzeczywiście cel w Afganistanie jest do osiągnięcia, czy… kupienia?

[Ang. „improvised explosive devices”, czyli improwizowane urządzenie wybuchowe, przez Polaków potocznie nazywane „ajdikiem”. Stwierdzenie, że jest to samoróbka, bomba domowej roboty jest poniekąd mylące. Często są to „dzieła sztuki”. Ajdik może być zrobiony dosłownie ze wszystkiego (na wojennych obszarach mnóstwo niewybuchów, niewypałów i innego przydatnego rupiecia) i... być dosłownie wszystkim. W początkowej fazie wojny, żołnierze często znajdowali, na drogach i w patrolowanych okolicach, nowe odtwarzacze MP3, telefony komórkowe, laptopy... Wielu zapłaciło życiem i zdrowiem za partactwo dowództwa, które nie dostrzegło w porę zagrożenia. Spotykane są ajdiki z ludzkich zwłok (podłączonych do materiału wybuchowego znajdującego się w pobliżu lub z całym ajdikiem we wnętrznościach). Tylko wyobraźnia „producenta” jest tutaj ograniczeniem. Mogą być detonowane zdalnie lub przez ofiarę, która go nadepnie lub poruszy. W związku z tym bardzo nierozsądne jest używanie telefonów komórkowych w miejscach publicznych w zagrożonych rejonach (czyli praktycznie w całym Iraku i Afganistanie). Saper dysponuje wsparciem snajpera, który zrobi wszystko by ratować zagrożonego kolegę więc będzie np. strzelał do „podejrzanie” zachowujących się osób, które dzwonią, rozmawiają przez telefon. Zresztą nie trzeba obecności sapera, by oberwać. Doświadczony saper może powiedzieć, że zna wiele rodzajów min, ale nie może tego powiedzieć o ajdikach, bo każdy jest inny. Ajdiki to przykład, że nawet potężne pieniądze w starciu z ludzką inwencją stoją ma przegranej pozycji (dysponując pewną wiedzą o globalizacji można wątpić, czy wszystkie są przeznaczana na zwalczanie tego zagrożenia).

Polscy żołnierze przed wyjazdem na „misję” są kierowani na szkolenie w Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych we Wrocławiu. Być może "wojskową tajemnicą poliszynela" jest, że po każdym kursie około 30 % szkolonych żołnierzy rezygnuje z „wyjazdu”. Główną przyczyną może być wiedza jaką szkoleni nabywają o ajdikach. Na youtube można znaleźć tysiące nagrań przedstawiających skutki ich działania; wiele takich nagrań i zdjęć może być pokazywanych na szkoleniu. Jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że żołnierze zapewne są poddawani dużej presji (rodzina, znajomi, przełożeni, obawa przed „zdezerterowaniem”, „wstyd”, pieniądze itd.) to zapewne większość z nich jedzie tam z duszą na ramieniu. Jest to normalna reakcja – tylko psychopaci nie odczuwają strachu. Tak to wyglądają te „wyjazdy”. Między bajki trzeba włożyć „chłopaków jadących dla przygody”.

Poruszając ten temat trzeba jeszcze zwrócić uwagę, że wikipedia (po kliknięciu w "minę - pułapkę" wikipedia wyświetla definicję fugasu - jest to coś zupełnie innego!), media często podają, że żołnierze zginęli w wyniku działania „miny – pułapki”. W rzeczywistości chodzi oczywiście o ajdika. „Mina - pułapka” to medialne – absurdalne określenie, które nic nie znaczy. To zrozumiałe dla każdego, że każda mina jest pułapką. To chwyt dzięki któremu rozmydlana jest wojenna rzeczywistość. - dop. Ussus]

http://www.juancole.com/2011/12/post-american-iraq-by-the-numbers.html 

Autor: Juan Cole, 14 XII 2011 r.; przekład: Ussus

Premier Iraku Nouri al – Maliki odwiedził Waszyngton w tym tygodniu w związku z „pamiątką” wycofana amerykańskich żołnierzy z tego kraju. Jako że amerykańska wojna z Irakiem dobiegła końca, neokonserwatyści próbują kolejny raz przedstawić najnowszą największą katastrofę, inwazję i okupację Iraku przez administrację Busha, jako sukces.

Twierdzą nawet, że arabskie „powstania” 2011 r. były inspirowane Irakiem (wydaje się, że mają jednocześnie przeciwne zdania na temat czy “powstania” były dobrą sprawą). W rzeczywistości nikt w arabskim świecie nie chce, by jego kraj wyglądał tak jak Irak.

Ponieważ media amerykańskie skupiają się na osobistościach zamiast na społecznych okolicznościach, łatwiej im przepytywać Dicka Cheneya (który powinien siedzieć w mamrze) niż przedstawiać prawdziwy obraz Iraku. Jeśli weźmiemy pod uwagę kilka podstawowych społecznych statystyk, powód dla którego “po-amerykański” Irak nie wygląda modelowo w arabskim świecie stanie się jasny nawet dla ślepca. Głównym powodem jest to, że Irak nadal cierpi od nieustannej przemocy, od bombardowań i innych aktów tego typu działań. W rzeczy samej liczba ludzi uśmiercanych co miesiąc jest zbliżona do liczby umierających w Afganistanie podczas regularnych działań wojennych!

Ponadto amerykańska opinia publiczna nadal w większej części nie ma pojęcia co tak naprawdę Stany Zjednoczone [a raczej klika bankierska i kompleks jot] uczyniły z tym krajem i że dopóki my Amerykanie ponosimy odpowiedzialność za szkody które wyrządzamy innym naszymi nieustannymi wojnami, możemy się nigdy nie wyleczyć z naszej wojennej choroby, która prowadzi nas do przemocy w stosunkach międzynarodowych w sposób w jaki żadna inna demokracja tego nie robi.

Populacja Iraku: 30 milionów

Liczba Irakijczyków zabitych w atakach w listopadzie 2011 r.: 187

Średnia liczba zabitych cywilów w wojnie w Afganistanie w pierwszej połowie 2011 r.: 243

Procent Irakijczyków żyjących w nędzy w 2000 r.: 17

Procent Irakijczyków żyjących w nędzy w 2011 r.: 50

Liczba Irakijczyków żyjących poniżej granicy ubóstwa: 7 milionów

Liczba Irakijczyków zmarłych w wyniku przemocy w latach 2003 – 2011: od 150 tyś. do 400 tyś. [to chyba poważnie zaniżone dane]

Liczba sierot w Iraku: 4,5 miliona

Sieroty żyjące na ulicach: 600 tyś.

Liczba kobiet, głównie wdów, będących głównymi żywicielami rodziny: 2 miliony

Liczba uchodźców irackich zbiegłych do Syrii wskutek wojny amerykańskiej: 1 milion

Liczba wewnętrznych uchodźców w Iraku: 1,3 miliona

Stosunek uchodźców, którzy powrócili do domów od 2008 r.: 1/8

Miejsce Iraku w rankingu korupcji na 182 państwa: 175

Celem stanu wojennego było przygotowanie warunków odpowiednich do przeprowadzenia „transformacji ustrojowej”. Tylko tyle i aż tyle. Oburzeni z „Okupuj generała” oraz ipnowskie bojówki ideologiczne co roku podnoszą wrzask, że „sowieci by nie weszli” i o tym, że stan wojenny był próbą utrzymania się komunistów u władzy – „zneutralizowania” Solidarności (ale o tym, że Solidarność wcale a wcale nie była taka święta – zinfiltrowana przez masę agentów i szpicli, zainstalowana z inicjatywy komunistów i tylko dzięki ich akceptacji funkcjonująca, do której dołączyło wielu ludzi po prostu przeciętnych i intelektualnie miernych – sza!). To tylko część prawdy, a część prawdy to nie prawda!

Nawet w książce starego sowieckiego agenta (oczywiście uczciwego – zdradził swoją sowiecką ojczyznę i uciekł na zachód!) – Anatola Golicyna – „Nowe kłamstwa w miejsce starych: komunistyczna strategia podstępu i dezinformacji” (książkę w języku polskim wydała Służba Kontrwywiadu Wojskowego w 2007 r., a dwa lata później „Antyk”), obalono różne twierdzenia o przyczynach stanu wojennego podnoszone teraz przez funkcjonariuszy IPN. W swoich rewelacjach spisanych w 1984 r. Golicyn „przewidział” „rozpad” komunizmu i cały ten „okrągły stół”. Jednak stwierdził, że cała operacja była dużo wcześniej zaplanowana w Moskwie tzn. stan wojenny („zneutralizowanie” Solidarności, społeczeństwa) i „bezkrwawe” przejście z komunizmu w stan pokrewny komunizmowi, ale przystosowany do nowych czasów egro w neokomunizm. W większości to prawda. I zaprawdę wielce to dziwne, że nawet po wydaniu tych „rewelacji” historycy zdają się niczego nie dostrzegać! Przecież „Nowe kłamstwa…” były szeroko cytowane, opisywane zarówno w czasopiśmie „Wprost” jak i w „Gazecie Polskiej”, a redaktorzy byli mini wprost zachwyceni! Najwyraźniej „historycy” są odporni na wiedzę… „Rewelacje” Golicyna to w większej części prawda; poprawnie zinterpretował wiele wydarzeń, poczynając od lat 60., a kończąc na latach 90. Jednak książka ogólnie rzecz biorąc jest bardzo niebezpieczna. Otóż promuje przesłanie, że za całym złem XX w., że siłą decydującą w drugiej połowie XX w. był komunizm oraz jego genialna strategia dezinformacji. Jest to bzdura, kłamstwo, nieprawda! Książka Golicyna to tylko kolejne „zwierzenia” starego sowieckiego agenta (innym popularnym agenciurem jest Wiktor Suworow). Od deski do deski słowo „Bilderberg” pada chyba tylko 1 – 3 razy – co już wiele tłumaczy. To tylko kolejny podręcznik „poprawnej” historii. Mnóstwo rewelacji dla zwykłych bałwanów po licealno – uniwersyteckim kursie historii, ale… ani słowa o rzeczywistych przyczynach tj. o kompleksie jot, NWO, o tym , że komunizm jest tylko narzędziem w ręku rzeczywistych decydentów o wiadomej proweniencji. Czegóż jednak spodziewać się po książce do której pochwalny wstęp napisał Antoni Macierewicz (był też szefem SKW w czasie gdy służba ta wydała „Nowe kłamstwa…”)?! Stan wojenny wprowadzono nie dlatego, że zdecydował tak Jaruzelski czy ktoś w Moskwie, ale ponieważ taka była długoterminowa strategia wprowadzania Nowego Porządku Światowego.

13 XII 1981 r. wprowadzono stan wojenny, zawieszono go 31 XII 1982 r., zniesiono 22 VII 1983 r. Jednak cała dekada znalazła się w jego cieniu, praktycznie stan obowiązywał nadal, aż do roku 1989. Około 10000 osób zostało internowanych, MILION osób udało się na banicję, bieda, całkowity zastój gospodarczy, a ilu osobom złamano kariery, zdrowie fizyczne i psychiczne… (Znamienne, że historycy uwagę poświęcają bezpośrednim ofiarom stanu wojennego tj. około 55 zabitym osobom, rajdom na strajkujących itd. To ich dotyczą badania i biadolenia. Pomijają tym samym ofiarę jaką poniósł CAŁY naród, zamiatają ją pod dywan, ukrywają rzeczywisty wpływ tej operacji na postawę całego narodu). Było to ogromne „przemeblowanie” społeczeństwa, pranie mózgu. Tak jak podczas II wojny światowej, za Katynia, za okupacji, represje dotknęły patriotów, ludzi wartościowych, Polaków przez duże „P” (pewne „represje” spotkały też figurantów, ale był to zaplanowany margines). Dopiero po tak szeroko zakrojonej, kompleksowo wykonanej operacji (jeszcze raz powtórzę: MILION osób udało się na banicję!), można było przystąpić do organizowania demokracji. Naród został odpowiednio zniewolony, odmóżdżony, przygotowano odpowiednią atmosferę, stworzono „legendy” figurantom i… zaczęło się…

Transformacja była „bezkrwawym” przejściem z okupacji komunistycznej w okupację demokracji liberalnej. Oba potwory wyrosły z jednego korzenia. Tylko zewnętrznie różnią się o od siebie i to dość nieznacznie. W komunizmie władza jest sprawowana poprzez terror fizyczny z dodatkiem terroru psychiczno – intelektualnego, a w demokracji liberalnej poprzez terror psychiczno – intelektualny z dodatkiem terroru fizycznego. Demokracja liberalna to udoskonalona forma komunizmu.

Niestety „mafia historyczna” nigdy tego nie przyzna. Będzie powtarzać swoje stare śpiewki o przyczynach stanu wojennego. Cóż… by zostać doktorem historii wystarczy znaleźć źródło utrzymania i promotora (wcale nie trzeba iść na studia doktoranckie), a etat na uczelni nie śmierdzi, a myślenie boli. „Eksperci” są bowiem integralną częścią aparatu władzy. Bez ich „pomocy” władza w „demokracji” praktycznie nie mogłaby rządzić. Pisząc o „ekspertach” mam na myśli ludzi z całego zastępu zawodów np. ekonomistów, psychologów, lekarzy, historyków, politologów itd. zaprzedanych systemowi. I tak ipnowsy bojownicy o prawdę stają ramię w ramię z obrońcami „schorowanego staruszka”, mimo że nie mają o tym bladego pojęcia, biorąc udział w wyreżyserowanej przez kompleks jot grze.

http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27971

Autor: Adrian Salbuchi, Global Research, 1 XII 2011r., tłumaczenie: Ussus

Zachodnie media głównego nurtu falsyfikują wiadomości poprzez używanie eufemizmów, pół – prawd i kłamstw w najlepszym (najgorszym) stylu powieści Georga Orwella „Rok 1984”. Wszyscy żyjemy w nierzeczywistym świecie „nowomowy” używanej przez globalną elitę do kontroli naszych umysłów.

Człowiek staje się skonfundowany, gdy rzeczy dziejące się wokół niego, lub te robione w jego imieniu, nie mogą zostać przez niego zrozumiane. Zwykle konfuzja taka prowadzi do bezczynności. Jeśli zgubisz się w nocy w środku lasu, ale gdy możesz dostrzec gwiazdy, wtedy dzięki odrobinie wiedzy astronomicznej możesz szybko zorientować się gdzie jest północ. Jeśli jednak jest pochmurno lub jesteś ignorantem w temacie gwiazdozbiorów, wtedy możesz rozpalić ognisko i czekać do świtu. Jesteś zagubiony!

Dziś wielkie media podczas informowania celowo wypaczają, gmatwają, nawet zupełnie kłamią, gdy ich zleceniodawcy rozkażą mi wesprzeć „oficjalną wersję” jakiegokolwiek ważnego procesu politycznego, ekonomicznego, finansowego. Gdy przyjrzeć się temu dokładniej, „oficjalna wersja” często jest nieścisła, bałamutna, często trudna do uwierzenia, jeśli nie całkowicie idiotyczna.

Przykłady: nieistniejąca iracka broń masowego rażenia doprowadziła do inwazji i zniszczenia tego kraju; globalne mega bankowe baill outy finansowane z pieniędzy podatników; irracjonalna dyplomacja USA; wojskowość, finansowe i ideologiczne dopasowanie z celami Izraela; „my-zabiliśmy-Osamę-Bin-Ladena-i-wrzuciliśmy-jego-ciało-do-morza”; cały szereg kryminalnych sprawek wokół 9/11 w Nowym Yorku i Waszyngtonie oraz 7/7 w Londynie; zamachy w Buenos Aires w 1992 – 1994 r. na AMIA i izraelską ambasadę; i oczywiście ulubione: kto zastrzelił JFK…?

To tylko kilka przykładów serwowanych milionom, które powinny otrzeźwić i skłonić do samodzielnego myślenia, zamiast zdawania się na „prawdy” przedstawiane w mediach. Niestety ogromna większość tego typu spraw nie jest tak oczywista. Ogromna większość kłamstw nowomowy jest jak węzełek, trudny do rozwiązania jak węzeł gordyjski. I tak jak z węzłem gordyjskim – musisz je przeciąć, a wymaga to szybkiej i precyzyjnej akcji oraz sporej miary intelektualnej odwagi.

Aby dać przykład na to o czym mówimy, przyjrzyjmy się temu jak nowomowa działa. Wymaga ciągłego planowania, czasu, odpowiedniej logistyki, „wiarygodnych” mówców w publicznych i prywatnych miejscach, dobierania odpowiednich słów i obrazów we właściwym czasie w odpowiednich okolicznościach.

Powiedzmy, że globalna elita władzy – działająca poprzez rządy Stanów Zjednoczonych, Zjednoczonego Królestwa, UE, w których jest głęboko osadzona, i współdziałająca z szeregiem mediów, spółek wojskowych, kampanii naftowych, firmami ochroniarskimi i potężnymi lobby – decyduje, że chce obalić i zniszczyć wybrany kraj… np. Libię…

W jaki sposób elita doprowadzi do tego, że „społeczność międzynarodowa” spokojnie zaakceptuje to (z wyjątkiem wciąż relatywnie niewielkiej mniejszości, która jednak stopniowo się powiększa i sprzeciwia się tejże elicie)?

Medialny przewodnik niszczenia krajów w siedmiu krokach

1. Na początku namierzają kraj gotowy na „zmianę reżimu” i okrzykują go „bandyckim państwem”, następnie…

2. Uzbrajają, trenują, finansują lokalne grupy terrorystyczne poprzez CIA, MI6, Mossad, Al-Kaidę (operacje CIA), kartele narkotykowe (często operacje CIA) i nazywają je „bojownikami o wolność”, potem…

3. Jako pozór, wystawiają na scenę Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych zionącą śmiercią i zgubą milionów cywili, nazywają to „sankcjami Narodów Zjednoczonych w celu ochrony ludności cywilnej”, potem…

4. Rozpowszechniają bezwstydne kłamstwa poprzez swoje „newsroomy” i płatnych żurnalistów, nazywając to „troską międzynarodowej społeczności wyrażoną przez uznane autorytety i analityków…”, potem…

5. Bombardują, atakują i przejmują kontrolę nad wyznaczonym krajem, nazywając to „wyzwoleniem”, potem…

6. Gdy namierzone państwo znajdzie się pod ich kontrolą, narzucają „rodzaj demokracji jaką my chcemy ujrzeć” (jak określiła Hilary Clinton przed wizytą w Egipcie i Tunezji 10 III 2011 r.), aż ostatecznie…

7. Kradną smakowitą ropę, zasoby kopalin i dobra rolnicze włączając je w system globalnych korporacji elit, dyktują zgubny dług wobec sektora prywatnej bankowości i nazywają to „zagranicznymi inwestycjami i odbudową”.

Ich hasłem przewodnim jest: „Siła i Hipokryzja”, których nieustannie używają do niszczenia całych krajów, zawsze w imię „wolności”, „demokracji”, „pokoju” i „praw człowieka”. Skrajna przemoc i siła jest używana w celu osiągnięcia ich celów i zamierzeń.

Ich Starsi rekomendowali to wiele dekad temu w odbitce Światowej Dominacji napisanym na sędziwym manuskrypcie…

„Co powiedziałeś…? Że nie chcesz być ‘wyzwolony’ i ‘zdemokratyzowany’?!?”

„Zatem weź Hiroszimę, Nagasaki, Hanoi, Berlin, Drezno, Bagdad i Basrę! Weź Tokyo, Gazę, Liban, Kabul, Pakistan, Trypolis, Belgrad, Egipt, Salwador i Grenadę! I weź Panamę, Argentynę, Chile, Kubę, Dominikanę, Somalię, Afrykę!!”

Zawsze bombarduj ludzi na drobne kawałki… Zawsze, oczywiście, w imię „wolności”, „demokracji”, „pokoju” i „praw człowieka”.

Adrian Salbuchi jest politologiem, autorem, spikerem i komentatorem radiowym oraz telewizyjnym w Argentynie. www.asalbuchi.com.ar